[Code Geass fiction] H A t E #2 The Night

posted on 01 Feb 2009 05:23 by yonlytwin

YAOI ALERT!!



ต่อให้บอกว่าหลงเข้ามา ด่ากันก็ไม่ฟังเหตุผลแล้วนะเฟ้ย เตือนตัวแดงบะเริ่มขนาดนี้แล้ว มีแต่จะตบเกรียนเลยนะคะ





[Code Geass Fiction] H A t E ? #2

Pairing: Kururugi Suzaku x Lelouch Lamperouge

Authors: Zuna_Zano Ichikawa Twin

For Dear Vinn-sama,
From Zuna&Zano 


Warning SPOIL!!, NC-18, Explicit Yaoi, SM (?)

-----------------------------------------------------


พร่ำบอกทุกครั้งที่เห็น
ว่าจากนี้ไป จะเป็นผู้ที่เกลียดชังที่สุด
พร่ำบอกทุกครั้งที่ได้ยิน
ว่าจากนี้ไป จะเป็นเสียงที่รังเกียจที่สุด






ไม่มีทาง
ให้อภัย


-----------------------------------------------------

ห้องเล็กๆ เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง


เจ้าของห้องหลับตาแน่น หอบหายใจหนักๆ รู้สึกถึงความบีบรัดจากร่างกายของอีกฝ่าย ต่อต้านการบุกรุกมากพอๆ กับเสียงสั่นระริกหวีดร้องอยู่ข้างหูนั่น สึซาคุลืมตา จ้องมองใบหน้าของผู้อยู่เบื้องล่าง
สาสมใจที่เห็นว่าร่างกายที่ถูกพันธนาการบิดเร่าแม้จะแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง ริมฝีปากสั่นเปล่งเสียงสะอื้นแหบโหยพร้อมกับที่หยาดน้ำจากดวงตาข้างขวาไหลอาบแก้ม
ลูลูชร้องไห้

และก็ทำให้สึซาคุยิ้มออกมา และมองข้ามรอยแผลเล็กๆ ที่เกิดขึ้นในอกซ้ายของตนไป



ไม่รอคอยให้เกิดการปรับตัว ร่างกายขยับเคลื่อนไหว พลันเสียงสะอื้นยิ่งหนักกว่าเก่า เรือนร่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวระคนเจ็บปวด บิดเกร็งจนได้ยินเสียงกระดูกภายในร่างกายอันบอบบางเคลื่อนตัวเบาๆ แต่ที่ยิ่งกว่าอื่นใดทั้งหมดนั้น คือทุกส่วนของร่างกายที่ราวกับจะกรีดร้องออกมาพร้อมกันนั่นแหละ คือสิ่งที่เขาต้องการ



ลูลูชที่แย่งชิงสิ่งที่เป็นดั่งทุกอย่างไป
เท่านี้ยังไม่พอเพียงเลย



ดึงกายออกแล้วคว้าไหล่บอบบาง กระชากกดเข้าหาอย่างรุนแรงจนได้ยินเสียงกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลิ่นเลือดที่แสนคุ้นเคยโชยเข้าสู่ประสาทสัมผัส บ่งบอกว่าร่างกายที่รองรับอารมณ์ไม่อาจทานทนได้ต่อการกระทำของเขา แล้วยังไง ในเมื่อสิ่งที่เขาได้รับการยัดเยียดให้ยอมรับทั้งไม่เต็มใจก็เจ็บปวดทรมานไม่ต่างกัน



ลูลูชหยุดการดิ้นรน หอบหายใจหนักๆ ทั้งน้ำตาอย่างหมดแรง รู้สึกเหมือนกระทั่งแค่จะเอ่ยปากพูดอะไรออกมาสักคำ เรี่ยวแรงทั่วทั้งกายก็ไม่สามารถอำนวยให้ทำเช่นนั้นได้
ดวงตาข้างขวาปิดสนิท ปล่อยให้น้ำตาไหลอย่างเงียบๆ

เขาไม่สามารถทนดูร่างกายที่เชื่อมต่อกันอย่างน่าอายนั่นได้ แค่เสียงของตนก็น่าอดสู บาดแผลที่เกิดขึ้น และความเจ็บปวดนั่นสร้างความอับอายจนไม่สามารถทนมองไหว
เหนืออื่นใด
คือสายตาของอีกฝ่าย


สึซาคุเริ่มขยับร่างอีกครั้ง ความเจ็บร้าวราวกับร่างกายจะแยกออกเป็นสองเสี่ยงหวนกลับมาอีกครั้ง ร่างเพรียวบางสะอื้น เปล่งเสียงร้อง แต่ไม่ทำอะไรมากไปกว่านั้น

จนกระทั่งเสียงเสียดสีของผิวเนื้อหยุดลง เสียงกรีดร้องเงียบหายเหลือแค่เพียงเสียงหอบหายใจและสะอื้นในลำคอ
เจ้าของดวงตาสีเขียวถอนกายออกจากร่างกายของอีกฝ่าย โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมอง
ราวกับกระเบื้องเคลือบชั้นดีที่เผลอทำตกลงกับพื้น ต่อให้รู้ว่ามองไปแล้วไม่ได้ประโยชน์อันใดเพราะแตกละเอียดไปแล้ว แต่ก็ยังคงจะก้มลงมองว่าแหลกสลายไปแล้วอย่างไรนั่นแหละ

ลูลูชยังตื่นอยู่ อัศวินเลื่อนสายตาลงมา จับจ้องที่ต้นขาที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำขาวขุ่นและเลือด
ในขณะเดียวกันนั้น ดวงตาของอีกฝ่ายก็เปิดออก และจ้องมองกลับมายังเขา



ไม่อาจทานทนได้อีก สึซาคุคว้าแขนอันถูกพันธนาการของอีกฝ่ายขึ้นมาอย่างไม่ปรานีปราศรัย กระชากทีเดียวให้เศษผ้าที่มัดข้อมือทั้งสองข้างหลุดออก จากนั้นจึงออกปากทั้งยังหอบหายใจ
ประตูห้องน้ำอยู่ข้างตู้นั่น

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเข้าใจได้ในทันที ร่างบอบบางจึงลุกขึ้น กัดฟันข่มความอับอายเมื่อต้องทรงตัวเดินด้วยขาสั่นๆ และร่างเปลือยเปล่า ก้าวโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำ จากนั้นจึงปิดประตูตามหลังดังปัง



สองวินาทีถัดมา ลูลูชก็ทรุดลงกับพื้นกระเบื้อง
เขาหอบ นึกสมเพชตัวเองอยู่ไม่น้อยที่เพียงระยะทางไม่ถึงสองเมตรกลับต้องใช้เรี่ยวแรงราวกับเพิ่งไปแข่งมาราธอนครั้งใหญ่ไม่มีผิด ตั้งแต่กลางหลังจนถึงสะโพกยังปวดแปลบ แล้วยังไม่นับรอยกัดที่อกนี่อีก สึซาคุซาดิสม์ไม่ใช่น้อยเลย
แต่คนที่เป็นสาเหตุอย่างเขาก็จำเป็นต้องเข้าใจ

ชายหนุ่มผมดำค่อยๆ ยันตัวขึ้นจากพื้น แล้วหันไปเปิดฝักบัว น้ำเย็นเยียบเมื่อกระทบกับแผลสร้างความเจ็บแสบให้มากนัก ลูลูชได้แต่กัดฟันทนทั้งความหนาวเย็นและความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย สุดท้ายก็อ่อนแรงจนต้องปล่อยให้ตนเองยืนพิงที่กำแพง ปล่อยให้สายน้ำตกลงใส่ร่างไปทั้งอย่างนั้น
มือที่มีแผลอันเกิดจากการขีดข่วนด้วยมือของตนเมื่อครู่ดึงผ้าพันที่หลุดลุ่ยออกจากดวงตาข้างซ้าย แผลที่ศีรษะที่เกิดจากฝีมือการยิงปืนของสึซาคุยังไม่แห้งดี เลยเพิ่มจุดที่เจ็บขึ้นมาให้อีกหนึ่ง แต่เพียงเท่านี้ก็เจ็บไปทั้งตัวแล้ว เพิ่มอีกหนึ่งที่ก็คงไม่ถึงกับตายนัก
ความรู้สึกเปียกลื่นที่เรียวขาทำให้ต้องก้มลงมอง ยิ่งพอเห็นว่าเป็นสิ่งที่สึซาคุทิ้งไว้ในร่างกาย ลูลูชทำได้เพียงแค่ขบริมฝีปากด้วยความอับอาย และใช้ความคิดอยู่เงียบๆ เท่านั้น


ใช่แล้ว

เรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่...



ทั้งที่ตั้งแต่แรก สิ่งที่ต้องการแต่แรกคือ โลกที่นานาลี่สามารถอยู่ได้อย่างมีความสุข
ที่ที่เธอจะมีรอยยิ้มแท้ๆ





ลูลูชลืมตาขึ้น กระจกที่แขวนอยู่บนผนังฝั่งตรงข้าม สะท้อนแสงสีแดงจากดวงตาข้างซ้าย ชัดจนแม้แต่ผู้ครอบครองก็ยังอายที่จะมอง

ดวงตาทั้งสองข้างหลุบต่ำ ทอดมองน้ำที่สัมผัสเข้ากับปากแผลจนมีสีอมแดงไหลไปตามพื้นกระเบื้องลงสู่ท่อระบายน้ำด้วยสมองว่างเปล่า

ความเย็นเยียบแทรกซึมถึงกระดูกแต่แรกนั้นกลับกลายเป็นความเคยชินในอีกไม่นาน แม้แต่กระทั่งความเจ็บแปลบก็ดูเหมือนจะถูกชะล้างไปด้วย แม้ว่าตัวเขาเองจะรู้ดีว่ามันแค่เปลี่ยนเป็น
ไม่สามารถรู้สึกถึงได้ชั่วคราว ไม่ใช่ หายไป และรู้ว่าถ้ายังอยู่ในสภาพนี้ต่อไป อีกไม่นานเขาคงแย่หนักไปกว่านี้อีก
แต่ร่างกายไม่ยอมขยับเลย และดูเหมือนว่าสมองอันว่างเปล่านั้นก็สั่งการให้ยืนอยู่อย่างนั้นเสียด้วย






บอกไม่ได้แล้วสินะ ไม่ได้บอกอีกแล้วสินะ




ว่าเคียงข้างนานาลี่ ที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุขในโลกที่แสนสงบ สิ่งที่ฉันต้องการนั้น




คือนายที่มีรอยยิ้มเปี่ยมสุขเช่นกัน







โครม
!!!!


ตรงส่วนที่เคยเป็นประตู บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยสึซาคุที่มีท่าทีตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด


ร่างบางเบิกตากว้าง


สึซาคุที่มีเพียงกางเกงสวมเพียงตัวเดียวก้าวเข้ามาในห้องน้ำโดยไม่ใส่ใจว่าฝักบัวที่ยังไม่ได้ปิดจะสาดรดตนเองจนเปียกโชกไปด้วย ลูลูชกลับเป็นฝ่ายที่พยายามถดตัวหนีอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด จนในที่สุดเมื่อถอยจนติดอีกมุมไม่มีทางหนีอีกต่อไป จึงถูกอีกฝ่ายกระชากแขนเอาไว้

เธอกำลังทำอะไร?
น้ำเสียงนั้นเรียบสนิท เย็นเยียบต่างกับการกระทำที่แข็งกร้าวจนน่ากลัว
ยิ่งมีอะไรที่ขัดแย้งกันก็ยิ่งทำให้ดูน่าหวาดหวั่น โดยไม่รู้ตัวร่างกายของลูลูชก็สั่นระริก โดยมีดวงตาสีเขียวจับจ้องอยู่ตลอดเวลา


ผมถาม


แม้จะหวาดกลัวแต่ดวงตาของลูลูชก็ยังคงจ้องกลับไป ฉันไม่อยากตอบ


หลังจากคำพูดประโยคนั้น ต่างคนก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ได้ยินเพียงแค่เสียงน้ำจากฝักบัวกระทบพื้นเท่านั้น
สึซาคุเคลื่อนมืออีกข้างเข้ามาแตะบนใบหน้าซีดขาวซึ่งเจ้าของมิได้หลบสายตาแต่อย่างใด แล้วค่อยๆ ส่งปลายนิ้วอุ่นร้อนไปสัมผัสริมฝีปากที่ซีดเซียวด้วยความหนาวเย็นของอีกฝ่ายจนเจ้าของชะงัก

ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่.......



นัยน์ตาทั้งสองข้างมีแววหวาดหวั่น ลูลูชไม่กล้าแม้กระทั่งจะกลืนน้ำลายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจับจ้องมาที่ริมฝีปากของเขาด้วยท่าทางเอาใจใส่ ได้แต่ก่นด่าตัวเอง ว่าทำไมถึงได้ปล่อยให้หัวใจเต้นแรงขึ้นมาในเวลานี้ และกับคนคนนี้...

สึซา...

อุก

ฝ่ามือที่เคยพินิจอยู่กับริมฝีปาก ในตอนนี้กลับเปลี่ยนมาบีบที่คางด้วยแรงมากจนมีความรู้สึกว่ากรามของเขาต้องหักแน่ เสี้ยววินาทีถัดมาริมฝีปากร้อนก็เข้าทาบทับ ส่งปลายลิ้นแทรกเข้าหาโดยไม่มีการเตือนใดๆ
ลูลูชดิ้นเร่าอยู่ในอ้อมแขนที่โอบล้อมจนชิดมุมห้องอย่างสิ้นหวัง อาจเป็นเพราะความอ่อนเพลียเป็นตัวเสริมให้ไม่อาจต่อต้านได้มากเท่าที่ใจคิด อีกฝ่ายถอนริมฝีปากออกให้เขาได้มีโอกาสหายใจ แต่ในนาทีที่คิดว่าอาจจะไม่เป็นไรแล้วนั้น ปลายนิ้วของสึซาคุก็แตะต้องลงบนช่องทางที่เจ็บแปลบ
ลูลูชร้องอย่างตื่นตระหนกเป็นที่สุด
อย่า!! อ๊ะ!!!”


เจ็บแสบจนแทบจะทนไม่ไหว ลูลูชเคยคิดว่าเสียงของเขาคงถูกใช้ไปจนหมดตั้งแต่เมื่อครู่จนไม่เหลืออีก แต่ความคิดนั้นถูกพิสูจน์แล้วว่าไม่เป็นจริง เพราะความเจ็บปวดนั้นมากพอจะให้เขาร้องออกมา ร่างกายสั่นเทาล้มลงในอ้อมแขนที่เตรียมรับไว้แล้วของอีกฝ่ายซึ่งไม่ยอมหยุดมือ กลับรุนแรงขึ้นอีกเรื่อยๆ
ลูลูชรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่กลับมาอีกครั้งจากสายน้ำที่สาดซัด เสียดแทงจนถึงกระดูก แม้ว่าส่วนที่ถูกสัมผัสจะอุ่นร้อน แต่กลับไม่ได้ทำให้ความหนาวเย็นนั้นบรรเทาลง

ก่อนที่จะได้ทำอะไร ปลายนิ้วในร่างก็ถูกถอนออกตามมาด้วยการถูกจับพลิกตัวเข้ากำแพง นัยน์ตาสีม่วงเข้มเบิกโพลง รู้สึกได้ถึงความแข็งขืนรุ่มร้อนเบื้องหลัง
อย่า!!!”


ความใหญ่โตชำแรกลึกเข้ามาพร้อมกับความเจ็บปวดแทบแหลกสลาย เสียงกรีดร้องก้องห้องน้ำเล็กๆ พร้อมเสียงสาดกระเซ็นของน้ำที่ตกกระทบสองร่าง ปลายนิ้วจิกลากลงกับกำแพงโดยไม่เกรงว่าเล็บจะหัก พร้อมๆ กับที่น้ำตารินไหล
ลูลูชหัวหมุนติ้ว ร่างกายหนักอึ้ง เจ็บปลาบและหนาวสั่นแทบทนไม่ไหว รองรับแรงกระแทกของอีกฝ่าย ในวินาทีนั้น สมองมีเพียงความว่างเปล่า


ทั้งการล้างแค้นของสึซาคุ ทั้งยูเฟเมีย ทั้งเซโร่ ทั้งนานาลี่ ไม่คิดถึงอีกแล้ว




อ..ย่า... ไม่.....


รู้สึกถึงอีกฝ่ายที่เข้ามาแนบชิด ขบกัดบริเวณหัวไหล่กับต้นคอด้านหลังจนเจ็บ ร่างบางครางแผ่วๆ น้ำจากฝักบัวไหลรินลงมาผสมกับน้ำตาที่อาบไหลนองแก้ม
สึซาคุขยับร่างเข้าหารุนแรงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะปลดปล่อย เขาถอนกายออก หอบหายใจหนักๆ ท่ามกลางเส้นผมเปียกโชกของตัวเองที่หล่นลงมาปกคลุมใบหน้า

ในตอนนั้น ลูลูชไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว นอกจากความมืดที่เป็นเหมือนสะเก็ดไฟ จากเล็กๆ แตกออกจนพร่างพราย และดึงตัวเขาเข้าไปภายในนั้นอย่างรวดเร็ว


-----------------------------------------------------


ร่างที่หลับสนิทอยู่บนเตียงนั้น คือสิ่งที่แม้อยากจะไม่สนใจแต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้ง่ายๆ



สึซาคุถอนใจหนักๆ ก่อนจะวางอาหารกล่องของกองทัพที่เพิ่งไปรับมาไว้บนโต๊ะ ความจริงแล้วช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านจากเหตุการณ์ร้ายแรงไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถมีอาหารกินได้ครบทุกมื้อ แม้แต่กระทั่งในกองทัพก็ตาม แต่นั่นเป็นเพราะผู้ที่จับเซโร่มาได้คือเขา จึงได้สิทธิในอาหารดีๆ ก่อนใคร

คิดถึงตรงนั้นแล้ว ก็อดมองคนที่หลับสนิทอยู่บนเตียงไม่ได้




ตอนนั้น
ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ผมไปเจอเธอ เธอจะถูกจับแบบนี้ไหมนะ?

จะถูกทรมานแบบนี้หรือเปล่า? จะถูกทรมานหนักยิ่งกว่านี้หรือเปล่า?



พอคิดถึงเมื่อคืน ตอนที่คนคนนี้ล้มลงอย่างกะทันหันในห้องน้ำจนแทบรับไว้ไม่ทัน ก็ยิ่งทำให้ปวดหัวหนักขึ้นอีก

เพราะเขาไม่ควรร้อนรน
เพราะเ