[Code Geass Fic] Go! Go! Geass Renger!! & new theme

posted on 08 Nov 2008 16:59 by yonlytwin
[AU Code Geass fiction] Go! Go! Geass Renger!!

Pairing: Kururugi Suzaku x Lelouch Lamperouge
(คู่อื่นช่างมัน.. ที่จริงก็...ไม่มี...)
Author: Ichikawa Zunako

Warning: เสื่อม รั่ว เลี่ยน..


เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากร้านพิซซ่าฮัทที่มุมถนน
ชายคนหนึ่งที่ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้เพราะแว่นกันแดดและหมวกปิดไว้ถลาออกมาจากหน้าต่างที่แตกกระจาย จากนั้น ทั้งที่ยังหอบกระเป๋าใบใหญ่และดูท่าทางจะหนัก แต่ก็วิ่งสุดฝีเท้าไปอีกทางโดยไม่ใส่ใจเสียงกรีดร้องของพนักงานสาวที่ตามมาข้างหลัง

"ขโมยค่า!! ขโมย!! ใครก็ได้!!!"


'ขโมย' ที่ถูกกล่าวถึงนั้นแสยะยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะยิ่งเร่งฝีเท้าขึ้นเพื่อเลี้ยวไปยังที่ซ่อนตัว ซึ่งมั่นใจได้ว่า ไม่ว่าจะอย่างไรตำรวจก็ไม่มีทางหาพบอย่างแน่นอน เขาผลักผู้คนที่กำลังแตกตื่นเพราะเสียงร้องของผู้เสียหายออกให้พ้นทาง มั่นใจกับแผนการณ์ของตัวเองจนไม่ได้เห็นว่ากำลังมีใครตามมา....



"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!"

เสียงตะโกนดังลั่นนั้นมาพร้อมกับควันกลุ่มใหญ่พวยพุ่งจนเจ้าหัวขโมยชะงักงัน ได้แต่ยืนหันรีหันขวางอยู่ไม่กล้าก้าวต่อ


เมื่อกลุ่มควันจางไป
อาการอ้าปากค้างก็ติดต่อระบาดกันได้ทางอากาศ




กลุ่ม....คน.. (????) ห้าคน สวมหน้ากากทรงเดียวกัน เสื้อรัดรูปและผ้าคลุมห้าสีตรงหน้า เล่นซะพูดกันไม่ออกไปเลยทีเดียว...


"ก.....กีอัสเพอร์เพิลผู้ชาญฉลาด!!"

"กีอัสบลูผู้แข็งแกร่ง!!"

"กีอัสเรดผู้ร้อนแรง!!"

"กีอัสกรีนผู้สดใสคร้าบ~!"
("ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า +*+*+") <<ซาวด์เอฟเฟ็ค

"...........กีอัสพิงค์...."




"พวกเราคือ กีอัสเรนเจอร์!!"

....เป็นอันอึ้ง...




"ก...แกน่ะ!! บังอาจทำเรื่องชั่วร้ายอย่างการปล้นร้านพิซซ่า!! แม้ว่าดวงจันทร์จะอภัยให้ แต่พวกเราจะไม่อภัยให้แกเด็ดขาด!!" ร่างผอมเพรียวในผ้าคลุมสีม่วงที่น่าจะเป็นหัวหน้าประกาศกร้าวอย่างขัดเขิน (???) "กะ..กีอัสเรนเจอเจอร์ มิตรของความยุติธรรม.... จะลงโทษแกเอง!!"
พูดจบปุ๊บ กีอัสเรดที่เสื้อตัวในไม่สามารถปิดบังขนาดอกบ่งบอกเพศได้นั้นก็ซัดหมัดลุ่นๆ เข้ากลางใบหน้าของคุณหัวขโมยกระเด็นไปไถกับพื้นด้วยพลังสีแดงแรงสามเท่า (???) กระเป๋าใส่เงินใบใหญ่ลอยขึ้นเหนือศรีษะถูกตะครุบเอาไว้ได้ด้วยกีอัสกรีนที่ตัวสูงโย่งกว่าชาวบ้าน ส่งต่อให้แก่กีอัสพิงค์ ที่รับกระเป๋ามาแล้วเดินดุ่มๆ กลับไปส่งให้พิซซ่าฮัท ผ่านการคอมโบเจ็ดฮิทของกีอัสเรดไปหน้าตาเฉย

"คา...เอ๊ย!! เรด! สำเร็จตามแผนแล้ว พอได้แล้ว!" กีอัสเพอร์เพิลตะโกนเรียกจากเบื้องหลังหลังของกีอัสบลูที่ดูเหมือนจะยืนปกป้องอยู่ไม่ห่างตั้งแต่เมื่อกี๊ กีอัสเรดที่เพิ่งเสยคางปิดคอมโบเสร็จหันกลับมามอง พยักหน้าหงึกๆ ทั้งที่มือยังจับคอเสื้อของเหยื่อผู้โชคร้าย (??) อยู่ หลังจากนั้นจึงเดินกลับมาด้วยท่าทีราวกับปลดปล่อยอารมณ์เสร็จแล้ว (ฮา)

ขโมยผู้โชคร้ายเงยใบหน้าที่มีเลือดกลบปากขึ้นมา พลันนึกเจ็บใจขึ้นมา ขโมยงวดนี้ เจ็บตัวก็เจ็บ เงินก็ถูกเอาไปคืนแล้ว พิซซ่าก็ไม่ได้กิน (??? ฮา..) แล้วนี่ยังอาจจะต้องถูกเจ้าพวกพิลึกตรงหน้านี่จับไปส่งให้ตำรวจอีก
จะยังไงก็ตาม อย่างน้อยขอคืนซักนิดก็ยังดี ซักนิดเดียวกับ... ไอ้แห้งนั่นแหละ!!

มีดพกที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงถูกควักขึ้นมา พร้อมกับที่เจ้าตัวใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งตัวพร้อมมีดในมือเข้าใส่เจ้าตัวประหลาดผ้าคลุมม่วง ไม่อาจเห็นได้ว่าอีกฝ่ายทำหน้าอย่างไร แต่ยังไงก็กะแทงตรงอกอยู่แล้ว
ก่อนที่มีดจะได้ปักเข้าร่างผอมบางนั้น เงาสีน้ำเงินก็พุ่งมาตรงหน้า จากนั้น...


"มาแล้วสินะ!!" เจ้าตัวเขียวที่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์มาตั้งแต่เมื่อครู่ปรบไม้ปรบมืออย่างสำราญใจ "ท่าไม้ตายสุดยอดในกีอัสเรนเจอร์ของเรา!!"


"สปิน--ปี๊บ--คุ!!!"

เท้าขวายันจากพื้นในขณะที่เจ้าตัวสปินสองรอบก่อนจะฟาดเท้าซ้ายกับใบมีดเหล็กหักกระจุย!! (และแน่นอน... มือก็สิ้นสภาพไปตามกัน..)
ชายหนุ่มในชุดสีน้ำเงินแลนดิ้งอย่างสวยงามพร้อมสะบัดปลายผ้าคลุมออกไปอีกทาง เหมือนจะได้ยินเสียงเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจมาจากกีอัสเรด พาลให้คิดว่ามันจะไม่สบอารมณ์ทำไมทั้งที่เป็นพวกเดียวกัน?
แต่ถึงจะกำลังคิดแบบนั้น กีอัสเรนเจอร์ทั้งห้าก็กลับไปยืนเรียงแถวกันแล้ว


"จะจำไว้นะ" กีอัสเพอร์เพิลกวาดมือออกไปด้านข้างด้วยท่าทางงกๆ เงิ่นๆ แต่ปลายนิ้วกรีดกรายพอตัว (??) "พวกเราคือศัตรูของความอยุติธรรมและผู้ที่ต่อต้านพิซซ่า!!! จงจำไว้ว่ายังมีพวกเราอยู่ ก...."
"กีอัสเรนเจอร์!!"


อึ้งอะเกน

ควันกลุ่มใหญ่พุ่งพวยออกมาปิดบังสายตาอีกครั้ง ต่างกันตรงที่ว่า หลังจากที่ดวงตาทุกคู่กลับมามองเห็นได้ชัดเจนดังปกติแล้ว กลุ่มคนประหลาดที่เคยยืนอยู่ตรงนี้มาถึงเมื่อครู่ก็หายไปในเวลาไม่ถึงสิบวินาที สร้างความประหลาดใจให้กลุ่มคนที่ยืนมองเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบได้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

"สรุปแล้ว พวกนั้นเป็นใครกันน่ะ?" ผู้กล้าคนหนึ่งเดินเข้าไปสะกิดไหล่หัวขโมยผู้โชคร้ายยิ่งกว่าโชคร้ายซึ่งนอนกองร้องโอดโอยอยู่ที่พื้น สุดซวยประจำวันโงหัวขึ้นมา ได้ยินเสียงหวอหวอของไซเรนรถตำรวจที่กำลังใกล้เข้ามาแล้วก็ยิ่งเจ็บแค้นใจ ตะโกนออกไปลั่น
"ไม่รู้เว้ย!!!"

ヾ(>∀<☆ヾ)ヾ(>∀<☆ヾ)ヾ(>∀<☆ヾ)ヾ(>∀<☆ヾ)ヾ(>∀<☆ヾ)

"ซีทู!!!"
เสียงแหกปากตะโกนนั้นมาจากริมฝีปากของหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูที่กำลังเขวี้ยงหน้ากากเซโร่สีม่วงลงกับพื้นดังโครม แล้วจึงหันไปแยกเขี้ยวใส่นางพญาผมเขียวที่นอนเอกเขนกยัดพิซซ่าใส่ท้องอยู่บนบัลลังค์บุชีสคุง "นี่เธอคิดจะทำอะไรแบบนี้ไปถึงไหนเนี่ย!!"

ผู้ที่ถูกเรียกด้วยนามซีทูนั้นเหลือบมองพื้นหินอ่อน เมื่อเห็นว่าไม่มีรอยบุบสลายเพราะแรงคนโยนมันน้อยไปก็ยักไหล่แล้วหยิบพิซซ่าชิ้นที่ยี่สิบสองของวันขึ้นมากินต่อ "ฉันบอกแล้วไง ว่านายคือผู้ถูกเลือก เพื่อปกป้องความสงบสุขและความยุติธรรมของโลกใบนี้ ในฐานะผู้นำของกีอัสเรนเจอร์"

"หล่อนเรียกพวกเราทำงานทุกครั้งที่ร้านพิซซ่าถูกปล้นเนี่ยนะปกป้องความสงบสุข!!" ลูลูช แลมเพอรูจตวัดมือไปทางป้ายติดสติกเกอร์สะสมแต้มพิซซ่าสิบสองแผ่นบนฝาผนังอย่างไร้ความหมาย "ปกป้องปากท้องหล่อนน่ะสิไม่ว่า! แล้วไอ้รูปแบบการประกาศตัวนั่นมันอะไร!! เท่ากับว่าเป็นสาวกพิซซ่าชัดๆ!"


"ครั้งที่พันสองร้อยสิบแปด" อาเนีย กีอัสพิงค์หันกลับมาด้วยสีหน้าราบเรียบอย่างเคย คว้าไอ้ที่จะเป็นมือถือก็ไม่ใช่กล้องดิจิตอลก็ไม่เชิงขึ้นมาบันทึกภาพ "ลูลู่วีเอสพิซซ่าโกะ เริ่มได้" จากนั้นก็หันกลับไปแกะส้มกินต่อ
คาเรนที่เพิ่งจะไปดื่มน้ำเสร็จเดินกลับเข้ามาเห็นพอดี เจ้าหล่อนสะอึกแล้วหลบเข้าเสาห้อง กัดริมฝีปากดูซีทูกับลูลูชที่ทะเลาะกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ (??) ด้วยความเจ็บใจ ยิ่งเห็นการทุ่มเทเพื่อเอาชนะกันของสองคนนั่นแล้วก็ยิ่งคับแค้นใจมากขึ้นไปอีก แต่จะให้เข้าไปขวางรึก็ใช่ที่ เพราะอย่างไรก็ตาม ศัตรูที่แข็งแกร่งและร้ายกาจที่สุดก็ไม่ใช่ซีทู!!


"ยังไม่เข้าใจอีกรึลูลูช!!" หญิงสาวสะบัดผมยาวเหยียดสีแปลกตาให้พาดไปข้างหลังแล้วหยิบพิซซ่าในถาดออกมาหนึ่งชิ้น "นายดูสิ! อาหารชนิดใดในโลกนี้จะเทียบพิซซ่าได้บ้าง ทั้งสารอาหารที่สามารถใส่ได้ครบครัน ความคิดสร้างสรรค์บรรเจิดที่เกิดขึ้นได้ทุกเวลาที่เฉียดสายตามอง ความงดงามของหน้าฮาวายเอี้ยน! ความสดใสของซีฟู้ด! ความแข็งแกร่งของซูพรีม! แถมยังกินคนเดียวก็อิ่ม กินหลายคนก็สร้างความสามัคคี!! จะมีอะไรในโลกนี้ต้านความยิ่งใหญ่ของพิซซ่าได้อีกมั้ยล่ะ!! ถ้านายไม่เข้าใจเรื่องแค่นี้ล่ะก็ ไม่มีคุณสมบัติเป็นผู้นำของกีอัสเรนเจอร์หรอกนะจะบอกให้!!"

........
....
"ก็ไม่เข้าใจน่ะเซ่~!!!!"

พูดจบเจ้าตัวก็สะบัดก้นเดินฉับๆ ออกไป

"อ้าว แล้วนั่นจะไปไหนล่ะน่ะ?" กีอัสกรีนร่างสูงโย่งตะโกนไล่หลัง ซึ่งดูเหมือนจะไม่ได้ก่อเกิดอะไรขึ้นมาในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้หันกลับมามอง จีโน่ได้แต่ยักไหล่เหมือนกับเป็นเรื่องชินชา


"ลูลูชล่ะ?"
แล้วนี่ก็หนึ่งในเรื่องชินชาเหมือนกัน
จีโน่หันหลังไปก็เจอคุรุรุกิ สึซาคุ ซึ่งดูเหมือนจะเพิ่งกลับมาจากการพาอาเธอร์ไปส่งที่ห้อง (??) แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไร ดวงตาสีเขียวก็กวาดมองไปทั่วห้อง คาเรนที่แทบจะยืนกัดเสา อาเนียจิ้มกล้องไปกัดส้มไป ซีทูที่แกะพิซซ่ากล่องใหม่อยู่ และจีโน่ที่ยืนยิ้มแฉ่ง
แค่นี้ก็รู้แล้วว่าลูลูชต้องทำตัวซึนเดเระอีกแน่!! (ฮา)


พอเห็นสึซาคุถลันออกประตูไป มุมเสาในมือคาเรนก็แตกดังเปรี๊ยะ ลงมาเป็นเศษหินเศษปูนในชั่วพริบตา
หนอย... หมะหมอนี่ล่ะ!! ศัตรูที่ร้ายกาจยิ่งกว่าซีทู!!

"คาเรน อย่าลืมซ่อมเสาด้วยล่ะ"

"อ๊ะ!! อีกแล้วรึเนี่ย!!"

ΣΣ(дlll)!! ΣΣ(дlll)!! ΣΣ(дlll)!! ΣΣ(дlll)!! ΣΣ(дlll)!! ΣΣ(дlll)!!


"ลูลูช"
"ไม่ต้องตามมานะ!!"

ทั้งที่เร่งฝีเท้าจนเหนื่อยหอบแล้วแท้ๆ แต่อีกฝ่ายที่ตามมาข้างหลังกลับแค่ก้าวเนิบๆ แล้วตามมาทัน น่าโมโหชะมัด!

เหมือนจะพูดช้าไปเมื่อมือแข็งแรงคว้าต้นแขนเขาไว้ได้ สึซาคุจับไหล่ทั้งสองข้างของคนตรงหน้า หมุนกลับมาให้สบตาตนเองตรงๆ
ลูลูชแทบสะอึกเมื่อเห็นว่าใบหน้าคมเข้มแทบจะเข้ามาชิด รู้สึกถึงหัวใจตัวเองที่เต้นแรงแทบระเบิดอยู่ในอก
มะไม่สิ!! ไม่ใช่เวลาซะหน่อย กฎเหล็กของนายเอกสายซึนจะต้องง้อยากๆ เข้าไว้ แต่เดี๋ยว สึซาคุอุตส่าห์มาตามง้อ ถ้าเล่นตัวเดี๋ยวหนีไปหายูฟี่อีกจะทำยังไง ไม่สิ นั่นมันไม่ใช่ประเด็น!!!! <<เออน่ะสิ
ประเด็นตอนนี้มันคือเขาเบื่อจะเป็นหัวหน้าของเรนเจอร์บ้าบอนี่แล้วต่างหากเล่า!!

"ลูลูช ทำไมล่ะ?" สึซาคุที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ยังคงทำใบหน้าให้ใสซื่อบริสุทธิ์ได้อย่างน่าชื่นชม "ทำไมเธอไม่มีความรู้สึกว่ามันดีออกล่ะ ทั้งที่เราคือผู้ถูกเลือกให้ปกป้องโลกนี้แท้ๆ นะ"
ปกป้องพิซซ่าน่ะสิ...... ถึงจะคิดแบบนั้นก็พูดไปไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อสายตาของหมอนี่มัน..โคตรจะเต็มไปด้วยความหวังเลย...
"นาย ไม่คิดว่ามันแหม่งๆ บ้างรึยังไงกัน?"

"ยังไงเหรอ?" ถามกลับด้วยสีหน้าที่เหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลยอย่างเคย ลูลูชพ่นลมหายใจออกทางริมฝีปากช้าๆ เห็นทีคงต้องอธิบายกันทั้งวันแน่
"ก็อย่างเช่น.."
"อย่างเช่น?&quo