[AU Code Geass Fiction] B R O T H E R?

posted on 09 Oct 2008 13:15 by yonlytwin

[AU Code Geass Fiction] B R O T H E R?


Pairing: Schneizel el Britannia x Lelouch vi Britannia
Authors: Zuna_Zano Ichikawa Twin

For Rik-san From Zuna & Zano - with love


Warning NC-17
.......มั้ง...?       



เด็กคนนั้น เติบโตขึ้นขนาดนี้แล้วรึ?
 
เนตรสีฟ้าอมม่วงทอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ จับจ้องไปยังร่างที่กำลังก้าวเดินอยู่บนระเบียงหินอ่อนเบื้องล่าง
เด็กหนุ่มร่างผอมบางนั้นไม่ได้เป็นที่คุ้นตานักของผู้คนที่มีชีวิตประจำวันอยู่ในวังใหญ่แห่งนี้ แต่ก็เรียกได้ว่ายังคงคุ้นเคยชินตากับผู้ที่พอจะมีความลึกซึ้งกับราชวงศ์มานาน ยิ่งโดยเฉพาะกับตัวชไนเซลเองแล้ว เป็นผู้ที่หากแม้ต้องการจะลืม ก็คงจะไม่มีทางลืมได้ลง
 


ผู้เป็นน้องชายที่เมื่อครู่ยังคงก้าวตรงต่อไปข้างหน้านั้นกลับหยุดชะงัก แววตาในดวงเนตรสีม่วงเข้มแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนหวาน และรอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏให้เห็นชัด
มันมีไว้ต้อนรับเพียงคนคนนี้เท่านั้นอย่างนั้นรึ?
 

หากจะบอกว่าภายในดวงตาของลูลูชคือความอ่อนหวานแล้ว สิ่งที่อยู่ในดวงตาของคุรุรุกินั้น ก็ไม่ต่างอะไรจากความอบอุ่นสินะ
 


ไม่ได้มีอะไรที่นอกเหนือไปจากรอยยิ้มและการคำนับผู้เป็นเจ้าชีวิตอย่างนอบน้อมตามแบบที่องครักษ์สมควรมอบให้องค์ชาย แต่ทั้งหมดของกิริยานั้นยิ่งแสดงถึงความรู้สึกอย่างชัดเจน
 
ชัดเจนจนมากเกินไป  
 

ทั้งที่ยังจำได้ดีถึงวันที่ผู้ชายคนนั้นก้าวเข้ามาต่อหน้าบัลลังก์ของจักรพรรดิเมื่อห้าปีก่อน เพื่อปฏิญาณตนเข้าเป็นองครักษ์ส่วนตัวของเจ้าชายองค์สุดท้องของราชวงศ์บริตาเนีย
ทั้งที่ผู้ชายคนนั้น มีดีเพียงแค่กำลังกายเท่านั้นเอง การปกป้องลูลูชที่เป็นคนสำคัญขนาดนั้น น่าจะมีทั้งสิ่งที่เรียกว่าสติปัญญา และไหวพริบเคียงคู่กันมิใช่รึ?
 

ทั้งที่ตั้งแต่เด็กคนนั้นเกิดมา เขาก็สาบานกับตัวเองไว้แล้วว่าจะปกป้องดูแลไปตลอดแท้ๆ 
 

แต่แล้วตั้งแต่คุรุรุกิ สึซาคุ ก้าวเข้ามา
หน้าที่นั้นก็ถูกแย่งชิงไปจนหมดสิ้น  
 

ดวงตาสีฟ้าม่วงมีประกายประหลาด สงบนิ่งราวผิวน้ำ หากแต่ร้อนแรงราวเปลวเพลิงที่กำลังรอการปะทุ 
 

รอยยิ้มเหยียดบนใบหน้าของชไนเซล เอล บริตาเนีย คือสิ่งที่บ่งชี้ได้ถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ส่วนจะเป็นความคิดอย่างไรนั้น แม้แต่ปิศาจคงไม่อาจทราบถึงนอกจากเจ้าของรอยยิ้มนั้น   
 


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 
 
คุรุรุกิ สึซาคุ องครักษ์ของเจ้าชายองค์สุดท้องแห่งราชวงศ์บริตาเนีย เริ่มตื่นตระหนกกับสถานการณ์แบบนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว
 

จริงอยู่เจ้าชายไม่ชอบพูดชอบบอกใครนักเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำหรือจะไป หากเขาก็สามารถตามหาตัวได้ทุกเวลา แต่อย่างน้อยก็ต้องไม่ใช่ที่ที่ไม่เคยชินแบบแผ่นดินใหญ่นี่สิ

คนคนนั้นน่ะ จริงอยู่ที่เรียกได้ว่าดูแลตัวเองได้ในระดับหนึ่ง แต่ถ้าจะถามว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วเจ้าชายสามารถป้องกันตัวเองได้ไหมล่ะก็... เปล่าเลย
 
เพราะตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ที่คนคนนั้นกล่าวไว้กับเขาซึ่งเพิ่งเข้ารับตำแหน่งองครักษ์ใหม่ๆ   
 


จำไว้นะ สึซาคุ
 

หน้าที่ของนาย คือการปกป้องฉันอย่างสุดความสามารถ
 

เพราะฉะนั้นหลังจากนี้ไป ฉันจะไม่สนใจเรื่องการฝึกซ้อมการต่อสู้เพื่อป้องกันตัวเองอีกแล้ว คนที่เป็นองครักษ์ของฉันอย่างนาย ทุกครั้งที่ฉันต้องการความช่วยเหลือก็ต้องตามหาฉันให้พบให้ได้ เข้าใจใช่มั้ย?
 

หนุ่มน้อยสึซาคุในวัยสิบสามปีได้แต่กระพริบตาปริบๆ ตอบรับคำสั่งอย่างงุนงง พลางคิดสงสัยถึงสาเหตุ ว่าจริงๆ แล้วมันไม่ใช่เพราะเจ้านายของเขาเกลียดการซ้อมแล้วก็หาวิธีการหนีมันอยู่โดยการใช้เขาเป็นข้ออ้างหรอกรึ?
แต่พอเงยหน้าขึ้นอีกนิด แล้วมองเห็นแก้มของเจ้าชายแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูอย่างน่ารักนั้น ใจของเขาก็พองโต เอ่ยปากรับคำออกไปอย่างไม่จำเป็นต้องคิดอะไรเลย
 

กระหม่อมไม่ไปหาทุกครั้งที่ต้องการหรอกพะยะค่ะ
 หา?เจ้าชายตรัสหน้ามุ่ย เตรียมพร้อมที่จะโวยวาย แต่สึซาคุกลับยิ้ม และชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาก่อน
 

กระหม่อมจะไม่ตามหาพระองค์แน่ๆ เพราะหลังจากนี้ไป กระหม่อมจะถวายการรับใช้อยู่เคียงข้างพระองค์ไม่ห่างเอง    
 


หรือเพราะคำพูดประโยคนั้นกันแน่นะที่ทำให้ทุกวันนี้ เจ้านายของเขาชอบหายตัวไปนั่นมานี่โดยไม่บอกกล่าวให้ตกใจเล่นอยู่บ่อยๆ 
 
สึซาคุได้แต่เดินกุมหัวอย่างกลุ้มอกกลุ้มใจ แล้ววันนี้จะเล่นที่ไหนไม่เล่น ดันเป็นตอนที่กลับมาเยี่ยมราชวังบริตาเนียอีกต่างหาก 
 

ไปอยู่ไหนกันนะ ฝ่าบาท
 
ลูลูช....
 

อัศวินหนุ่มได้แต่ก้าวเท้ายาวๆ สอดส่ายสายตาเพื่อมองหาร่างที่คุ้นเคยในวังอันใหญ่โตจนน่ากลัวนั้น ปากก็ได้แต่เอ่ยถามคนที่เดินสวนทางมาไปตลอดทาง
 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 

ท่านพี่ชไนเซล

เสียงพร้อมกับการเคาะประตูห้องที่ฟังดูกังวานสดใสเรียกเจ้าชายองค์รองถึงกับเดินไปเปิดประตูด้วยตนเองแทนที่จะเรียกทหารประจำตำแหน่งหรือใครนอกนั้นมาเปิดให้ แต่ถึงจะอย่างนั้น ในคืนนี้กลับไม่มีเวรยามประจำอยู่อย่างที่มีประจำทุกค่ำคืน
 
น้องชายต่างมารดาที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าราวกับกำลังจะถูกบังคับในกลืนน้ำแข็งเข้าไปทั้งก้อนนั้น ทำให้ชไนเซลอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ลูลูช วี บริตาเนีย น้องชายคนสุดท้องของชไนเซล และราชวงศ์บริตาเนีย ขมวดคิ้วนิ่วหน้าเข้าไปอีกเมื่อเห็นว่าพี่ชายยังคงเหยียดยิ้มซึ่งดูน่าสงสัยเอามากๆ ในสายตาของเขา
 
จริงอยู่ที่ว่า ชไนเซลเป็นคนอ่อนโยนและอบอุ่น ทั้งยังเข้มแข็งและเอาการเอางานซึ่งดีกว่าคนอื่นๆ ในตระกูลเป็นไหนๆ แต่อย่างไรก็ตาม สายตาที่คนคนนี้ใช้มองผู้อื่นนั้นแม้จะอบอุ่น แต่ก็มีความเย็นชาแฝงอยู่
เพราะคนคนนี้ไม่ใส่ใจอะไร นอกจากสิ่งที่ตนเองต้องการเท่านั้น
 

เพราะฉะนั้นคนเป็นน้องที่พอจะรู้ตัวบ้างอย่างเขา ถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่เข้าใกล้ ในฐานะครอบครัวนั้นทำได้ แต่หากนอกเหนือจากนั้นแล