[Code Geass fiction] If you want, I'll do.

posted on 30 Sep 2008 20:37 by yonlytwin

If you want, I'll do.

Warning : Yaoi alert.



"ทำไมเธอต้องทำสีหน้าแบบนั้นล่ะ?"

จักรพรรดิหนุ่มยังคงนิ่งงัน จากนั้นพักใหญ่ จึงหันกลับมามองผู้ที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของระเบียง ผู้ที่เพิ่งเอ่ยคำถามออกมา
ดวงตาสีเขียวอัดอั้นด้วยความปวดร้าวหยั่งรากจนเกินจะรักษานั้นทำให้รอยยิ้มปรากฎบางๆ ขึ้นที่ใบหน้าอันแสนอ่อนโยน อาบแสงจันทร์ราวกับรูปปั้นหยก

แต่ถึงกระนั้น ก็ยังไม่อาจตอบอะไรออกไปได้


สึซาคุก้าวออกมาอีกก้าวหนึ่ง ทำให้ใบหน้าส่วนเสี้ยวหนึ่งที่ตกกระทบอยู่ในเงามืดกลับสว่างขึ้นจากแสงจันทรา และแสดงถึงความรวดร้าวในดวงตาทั้งคู่อย่างปิดไม่มิด
เจ้าตัวก็รู้ว่าไม่สมควรในสถานการณ์แบบนี้....

แต่ว่า

ถ้าอย่างนั้นแล้ว จะให้เขาทำสีหน้าแบบไหนเล่าถึงจะดี?


ในเมื่อนี่ จะเป็นคืนสุดท้าย ก่อนที่จะไม่มีวันที่จะได้พบอีกครั้ง



ลูลูชยังคงยิ้ม ยิ้มอย่างอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่อยากเห็นและอยากประทับตราตรึงไว้ในความทรงจำไม่ให้เลือนหาย
สิ่งนั้นทำให้สึซาคุเจ็บปวดมากขึ้น เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่คนตรงหน้าปรารถนาคืออะไร
แต่เมื่อสิ่งนั้นใกล้เข้ามา


"ทำไมเธอถึงต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นด้วย?"




ทั้งที่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะทำ
แม้ว่ามันจะเจ็บปวด แม้จะเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่อยากจะทำ แม้ว่ามันจะเป็นการเลือกที่ทิ่มแทงหัวใจ แม้จะเป็นการฆ่าตัวเองก็ตาม
ทั้งที่คิดไว้แล้ว ว่าถ้าเป็นความปรารถนาของคนคนนี้ เขาจะทำ


"เธอกำลังทำให้ผมสับสน"


ลูลูช....

ด้วยใบหน้าแบบนั้นของเธอ

กำลังทำให้ผมไม่อยากทำมันให้สำเร็จอย่างที่เธอหวัง

มันทำให้ผมอยากพาเธอหนีไปจากที่นี่ ไปจากทุกสิ่งทุกอย่าง ไปในที่ที่มีแค่พวกเรา
ไปทำให้ความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้นของเธอเลือนหาย ไปสร้างรอยยิ้มด้วยกันแค่สองคน

ทำไมเราจะทำไม่ได้?
ทำไมผมจะทำให้เธอไม่ได้?

แต่เพราะเป็นสิ่งที่เธอต้องการ เราสองคนจึงยังต้องยืนอยู่ตรงนี้ ยังคงต้องตั้งมั่นกับอนาคตของโลกนี้ เพื่อให้มันพบกับวันใหม่ที่สงบสุข
ทั้งๆ ที่ ถึงจะทำแบบนั้น

โลกนั้นก็จะไม่มีเธอ

แล้วมันจะไปมีความหมายอะไร?


ทั้งๆ ที่ ถึงจะทำแบบนั้น

รอยยิ้มของเธอก็ยังคงเศร้าหมองแบบนี้

แล้วมันจะไปมีความหมายอะไร?



"เธอกำลังทำลายความตั้งใจของผมนะ..."
ทั้งที่เตรียมใจจะเจ็บปวดไว้แล้วแท้ๆ
ทั้งที่พร้อมจะกรีดเฉือนหัวใจของตัวเองลงแล้วแท้ๆ
ทั้งที่ เขาเตรียมพร้อมที่จะฆ่าตัวตนของตัวเอง พร้อมจะดับลมหายใจของความอบอุ่นที่หล่อเลี้ยงหัวใจให้ชุ่มชื่นลงจนแห้งเหี่ยว พร้อมจะมีชีวิตอยู่ ทั้งที่ไม่มีวิญญาณและหัวใจแล้วแท้ๆ



ดวงตาสีเขียวหล่อรื้นด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง อัศวินหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลางระเบียงที่ทอดยาวด้วยแสงจันทร์และเงามืดเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นระริก


"จะให้ผมฆ่าเธอได้ยังไง........"

ถ้าทำให้เธอสมปรารถนา ถ้าทำให้เธอมีความสุขล่ะก็ ผมจะทำ
ถ้าทำให้เธอผู้เป็นที่รักได้ยิ้มอย่างเป็นสุขล่ะก็ ผมจะทำ
แต่ต่อหน้าผม ดวงตาที่หมองเศร้าของเธอ


จะให้ผมฆ่าเธอลงได้ยังไง?





"สึซาคุ"

พอรู้สึกตัวอีกที
มือคู่นั้นที่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ผอมบาง และเย็นเฉียบ แต่นุ่มนวล ก็ทาบเข้าที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเขา
ริมฝีปากของจักรพรรดิประทับจุมพิตทาบกับริมฝีปากของไนท์หนุ่ม ตรงระเบียงกว้างที่อาบด้วยแสงสีเงินจากจันทรา ท่ามกลางท้องฟ้าสีน้ำเงินกำมะหยี่และแสงดาวที่เปล่งประกาย
ลูลูชถอนใบหน้าออก ดวงตาสีม่วงเข้มจ้องเขาไปในดวงตาสีเขียวที่เบิกกว้างของอีกฝ่าย ด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่จางหายและแววหมองเศร้าล้ำลึก




"รู้รึเปล่า?"

"หลังจากนี้ นานาลี่จะมีคนคอยดูแลคือนาย"

"หลังจากนี้ โลกจะมีคนปกป้องคือนาย"

"ไม่มีอะไรที่ฉันต้องเป็นกังวลอีกแล้ว"




"ยกเว้นสิ่งเดียว

คือใครจะคอยดูแลนาย..."



สึซาคุดึงร่างของลูลูชมาไว้ในอ้อมแขน แล้วร้องไห้ออกมา



อา.......

ถ้านี่คือสิ่งที่ลูลูชปรารถนา
เขาก็คงเป็นอุปสรรคเดียวของแผนการครั้งนี้

ทั้งที่รักขนาดนั้น
กลับไม่อาจยืนเคียงข้างกันได้อีกแล้ว

ลูลูชไม่เคยกลัวการตัดสินใจของตัวเอง ทั้งที่รู้ว่า ชีวิตของตนจะจบลงในอีกไม่นาน
แต่กลับเศร้าเสียใจที่ต้องทิ้งเขาไว้ในโลกนี้ เพียงลำพัง

แค่เพียงคำคำนั้นกับความรู้สึกนี้ กลับสร้างความเข้มแข็งให้เพิ่มขึ้นในหัวใจอันพองโตของอัศวินหนุ่ม
ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่เขาพอจะทำได้ ก็คือการรับหน้าที่ที่คนคนนี้คาดหวังไว้

ทำให้ความหวังที่ลูลูชทุ่มเทเสียสละไปมากมายกลายเป็นความจริง




ลูลูชใช้สองแขนโอบกอดตอบ ศรีษะปกคลุมด้วยผมนุ่มซบลงกับไหล่กว้าง บอกเล่าความห่วงใยข้างใบหูแทบไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ
แต่เขาก็ได้ยินทุกถ้อยคำ

"พอฉันไม่อยู่แล้ว ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ"

"แม้จะถูกเรียกว่าวีรบรุษ แต่ก็อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ"

"ต้องตามหา สิ่งที่นายเรียกว่าความสุขให้พบให้ได้ เข้าใจใช่มั้ย?"


"อืม..."
ทั้งที่ในใจเถียงกลับมา แต่สึซาคุก็หัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา


หลังจากนี้ คงหาไม่ได้แล้วล่ะ...
ความสุขของผมมันอยู่ที่ตัวเธอตั้งแต่แรกแล้ว


ถ้าเป็นสิ่งที่เธอปรารถนา ผมจะทำ
ถ้าเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ผมจะทำ
ถ้าเป็นสิ่งที่จะทำให้เธอมีความสุขได้ล่ะก็ ผมจะทำ

ต่อให้ต้องกรีดตัวเองเป็นชิ้นๆ ผมจะทำ
ต่อให้ต้องสูบฉีดเลือดอุ่นๆ ออกจากร่างกาย เหลือเพียงผิวหนังที่เย็นชืดนี้ ผมจะทำ
ต่อให้ต้องฆ่าหัวใจตนเอง กระชากวิญญาณ เหลือเพียงร่างอันลวงหลอก ผมจะทำ

ต่อให้ต้องอยู่โดยที่ไม่มีเธอ
แต่ถ้าเป็นสิ่งเธอหวังล่ะก็

ลูลูช...... ผมจะทำมันเอง









เวลาไม่เคยหยุดเดิน
แม้ว่าจะพยายามขอร้องอ้อนวอนเพียงไร กรีดร้องภาวนาสักเพียงไหน วันใหม่ก็ต้องมาถึง

อา.....
ท้องฟ้านั้นสดใสราวกับกำลังต้อนรับวันใหม่ รุ่งอรุณใหม่ที่จะไม่มีทรราช รุ่งอรุณใหม่ที่จะไม่มีการกดขี่ข่มเหง รุ่งอรุณใหม่ที่มีแต่สันติสุข
รุ่งอรุณ ที่ต่อจากนี้ จะไม่มีลูลูช แลมเพอรูจ และคุรุรุกิ สึซาคุอีกต่อไป



"ฉันสวมให้นายเอง... ได้มั้ย?"

อัศวินหนุ่มยิ้มให้ ด้วยรอยยิ้มนั้น ที่เป็นของคุรุรุกิ สึซาคุ
คุรุรุกิ สึซาคุ ไม่ใช่ทหารของบริตาเนีย ไม่ใช่ไนท์ออฟเซเว่น ไม่ใช่ไนท์ออฟเซโร่

และรอยยิ้มของคนคนนั้นที่รับหน้ากากของความเที่ยงธรรมไป ก็เป็นของลูลูช แลมเพอรูจ ไม่ใช่จักรพรรดิ หรือผู้เคยได้รับสมญานามว่าเซโร่ผู้สร้างปาฏิหารย์

คุรุรุกิ สึซาคุ คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ให้ผู้เป็นที่รักและเคารพที่สุดคนหนึ่งได้สวมหน้ากากให้กับเขา
น้ำหนักของหน้ากากที่ถูกสวมลงมานั้น หนักอึ้งกว่าที่เคยคิดไว้

เป็นน้ำหนักของโลกที่ลูลูชแบกรับมาตลอดงั้นรึ? ถ้าอย่างนั้น เขาก็ยินดีที่จะรับมัน



สึซาคุลุกขึ้นยืน
เซโร่กำเนิดขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ จะคงอยู่ตลอดไป ไม่มีทางเลือนหายอีกแล้ว



ลูลูชในชุดขาวมอบรอยยิ้มอันอ่อนโยนให้เขา ฝ่ามือที่ไม่อาจสัมผัสถึงได้แต่กลับสร้างความอบอุ่นให้เต็มตื้นเต็มหัวใจของสึซาคุ
"ฝากด้วยนะ"

คุรุรุกิ สึซาคุ บุคคลที่หลังจากนี้จะตายไปพร้อมๆ กับความตายของบุคคลอันเป็นที่รักได้แต่ยิ้มอยู่ภายใต้หน้ากากอันเย็นชา หยาดน้ำตาเล็กๆ ไหลลงมา เมื่อมองตามคนคนนั้นที่กำลังก้าวออกไปนอกประตูที่มีแสงแดดของรุ่งอรุณสาดส่อง
เขาทำได้แค่เพียง เอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาพร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่นและน้ำตาอันเย็นเยียบ

"ลาก่อน"


จนกว่าวันที่จะได้พบกันกับเธออีกครั้ง





หญิงสาวเจ้าของสัญลักษณ์โค้ดที่ยืนดูพิธีการสุดท้าย ด้วยดวงตาสีเหลืองอำพันที่ไม่อาจบ่งบอกความรู้สึกใดๆ ได้นั้น เดินจากไปช้าๆ ราวกับต้องการเก็บความทรงจำนั้นไว้ชั่วกาลนาน

ความทรงจำที่มีคุรุรุกิ สึซาคุกับลูลูช แลมเพอรูจอยู่ด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย


END.





















เป็นฟิคเหตุการณ์ก่อนหน้าฟิค I love you ค่ะ
.....ดาเมจมากค่ะ แถมยังทรหดมากด้วย สองพี่น้องร่วมกันปั่นสดห้าชั่วโมงกว่าจะแต่งจบ = =;;
มอบเครดิตให้คลิปนี้อย่างเดียวเลยค่ะ http://www.nicovideo.jp/watch/sm4773758 (ใครทราบคำแปลเพลง ช่วยบอกทีเถอะค่ะ ข้าพเจ้าไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นเลย.. (ฮา))
เป็นอะไรที่นับถือคนทำมาก ช่วงก่อนหน้านี้ แฝดยังมีความรู้สึกที่ค่อนข้างเจ็บปวดกับการจากไปของลูลู่และการทำร้ายตัวเองของสึซาคุซามะนะคะ
แต่เพราะคลิปนี้ มันทำให้ความเจ็บปวดนั้นกลายเป็นความอ่อนโยนได้น่ะ.... ยอดไปเลยจริงๆ

เพราะอย่างนั้น ก็เลยอยากแต่งฟิคที่มีความอ่อนโยนแบบนั้นดูบ้าง ว่าแต่...รู้สึกถึงความอ่อนโยนกันบ้างมั้ยคะ? หรือมีแต่ M อย่างเดียว? TTvTT
สารภาพว่าตอนนี้คิดถึงแต่สึซาคุซามะ ลูลู่นิดเดียว (ฮา) ท่าทางข้าพเจ้าจะชอบเสะซาดิสม์จริงๆ OTL
คิดว่าความรู้สึกของสึซาคุซามะ คงเป็นแบบนี้ล่ะค่ะ ความคิดของลูลูชนั้นก็คงเหมือนกัน อะไรๆ จะเป็นไปอย่างที่ตัวเองหวัง แต่ว่า คนที่เขาต้องทิ้งไว้เพื่อพบกับโลกใหม่นั้นตามลำพังก็คือสึซาคุ เป็นแบบนั้นแล้ว ลูลูชจะใจดำไม่คิดถึงความรู้สึกของเขาคนนั้นเลยงั้นหรือ?


ถ้าทั้งสองคนนี้ ได้พบกันอีกครั้งคงจะดีสินะ...



อา.. อีกอย่างนึง... ตอนนี้อยากแต่งฟิคเป็นภาษาญี่ปุ่นให้ได้จังค่ะ
ไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากคิดว่า เวลาพิมพ์คำว่า 'อา...' กับ 'ああ...' เนี่ย ああ ให้อิมเมจที่ดีกว่า (ฮา)

ที่จริงมันไม่เกี่ยวกันเลยนะเนี่ย!! (ติดมาจากนิโกค่ะ 555+)

ถ้าชื่อฟิคแปร่งๆ ทักได้ทันทีนะคะ ข้าพเจ้าเองไม่สันทัดด้านภาษาซะด้วยสิ = =;;;

ขอบคุณที่เขามาอ่านนะคะ
ทุกเมนท์เป็นกำลังใจให้แฝดค่ะ ขอบคุณมากจริงๆ

ป.ล. กะจะลงรั่วอยู่เหมือนกัน แต่เพราะเจอคลิปข้างบนก่อนอ่ะค่ะ เลยทนไม่ได้ (ฮา)
ขอโทษผู้ที่เข้ามาเพราะอยากอ่านฟิครั่วด้วยค่ะ แฝดผิดไปแล้ว ><;;
ป.ล.2 เห็นฟิคกี