[Code Geass fiction] If you want, I'll do.

posted on 30 Sep 2008 20:37 by yonlytwin

If you want, I'll do.

Warning : Yaoi alert.



"ทำไมเธอต้องทำสีหน้าแบบนั้นล่ะ?"

จักรพรรดิหนุ่มยังคงนิ่งงัน จากนั้นพักใหญ่ จึงหันกลับมามองผู้ที่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของระเบียง ผู้ที่เพิ่งเอ่ยคำถามออกมา
ดวงตาสีเขียวอัดอั้นด้วยความปวดร้าวหยั่งรากจนเกินจะรักษานั้นทำให้รอยยิ้มปรากฎบางๆ ขึ้นที่ใบหน้าอันแสนอ่อนโยน อาบแสงจันทร์ราวกับรูปปั้นหยก

แต่ถึงกระนั้น ก็ยังไม่อาจตอบอะไรออกไปได้


สึซาคุก้าวออกมาอีกก้าวหนึ่ง ทำให้ใบหน้าส่วนเสี้ยวหนึ่งที่ตกกระทบอยู่ในเงามืดกลับสว่างขึ้นจากแสงจันทรา และแสดงถึงความรวดร้าวในดวงตาทั้งคู่อย่างปิดไม่มิด
เจ้าตัวก็รู้ว่าไม่สมควรในสถานการณ์แบบนี้....

แต่ว่า

ถ้าอย่างนั้นแล้ว จะให้เขาทำสีหน้าแบบไหนเล่าถึงจะดี?


ในเมื่อนี่ จะเป็นคืนสุดท้าย ก่อนที่จะไม่มีวันที่จะได้พบอีกครั้ง



ลูลูชยังคงยิ้ม ยิ้มอย่างอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่อยากเห็นและอยากประทับตราตรึงไว้ในความทรงจำไม่ให้เลือนหาย
สิ่งนั้นทำให้สึซาคุเจ็บปวดมากขึ้น เพราะเขารู้ว่าสิ่งที่คนตรงหน้าปรารถนาคืออะไร
แต่เมื่อสิ่งนั้นใกล้เข้ามา


"ทำไมเธอถึงต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นด้วย?"




ทั้งที่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะทำ
แม้ว่ามันจะเจ็บปวด แม้จะเป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิตที่อยากจะทำ แม้ว่ามันจะเป็นการเลือกที่ทิ่มแทงหัวใจ แม้จะเป็นการฆ่าตัวเองก็ตาม
ทั้งที่คิดไว้แล้ว ว่าถ้าเป็นความปรารถนาของคนคนนี้ เขาจะทำ


"เธอกำลังทำให้ผมสับสน"


ลูลูช....

ด้วยใบหน้าแบบนั้นของเธอ

กำลังทำให้ผมไม่อยากทำมันให้สำเร็จอย่างที่เธอหวัง

มันทำให้ผมอยากพาเธอหนีไปจากที่นี่ ไปจากทุกสิ่งทุกอย่าง ไปในที่ที่มีแค่พวกเรา
ไปทำให้ความเจ็บปวดในดวงตาคู่นั้นของเธอเลือนหาย ไปสร้างรอยยิ้มด้วยกันแค่สองคน

ทำไมเราจะทำไม่ได้?
ทำไมผมจะทำให้เธอไม่ได้?

แต่เพราะเป็นสิ่งที่เธอต้องการ เราสองคนจึงยังต้องยืนอยู่ตรงนี้ ยังคงต้องตั้งมั่นกับอนาคตของโลกนี้ เพื่อให้มันพบกับวันใหม่ที่สงบสุข
ทั้งๆ ที่ ถึงจะทำแบบนั้น

โลกนั้นก็จะไม่มีเธอ

แล้วมันจะไปมีความหมายอะไร?


ทั้งๆ ที่ ถึงจะทำแบบนั้น

รอยยิ้มของเธอก็ยังคงเศร้าหมองแบบนี้

แล้วมันจะไปมีความหมายอะไร?



"เธอกำลังทำลายความตั้งใจของผมนะ..."
ทั้งที่เตรียมใจจะเจ็บปวดไว้แล้วแท้ๆ
ทั้งที่พร้อมจะกรีดเฉือนหัวใจของตัวเองลงแล้วแท้ๆ
ทั้งที่ เขาเตรียมพร้อมที่จะฆ่าตัวตนของตัวเอง พร้อมจะดับลมหายใจของความอบอุ่นที่หล่อเลี้ยงหัวใจให้ชุ่มชื่นลงจนแห้งเหี่ยว พร้อมจะมีชีวิตอยู่ ทั้งที่ไม่มีวิญญาณและหัวใจแล้วแท้ๆ



ดวงตาสีเขียวหล่อรื้นด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง อัศวินหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลางระเบียงที่ทอดยาวด้วยแสงจันทร์และเงามืดเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นระริก


"จะให้ผมฆ่าเธอได้ยังไง........"

ถ้าทำให้เธอสมปรารถนา ถ้าทำให้เธอมีความสุขล่ะก็ ผมจะทำ
ถ้าทำให้เธอผู้เป็นที่รักได้ยิ้มอย่างเป็นสุขล่ะก็ ผมจะทำ
แต่ต่อหน้าผม ดวงตาที่หมองเศร้าของเธอ


จะให้ผมฆ่าเธอลงได้ยังไง?





"สึซาคุ"

พอรู้สึกตัวอีกที
มือคู่นั้นที่ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ผอมบาง และเย็นเฉียบ แต่นุ่มนวล ก็ทาบเข้าที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเขา
ริมฝีปากของจักรพรรดิประทับจุมพิตทาบกับริมฝีปากของไนท์หนุ่ม ตรงระเบียงกว้างที่อาบด้วยแสงสีเงินจากจันทรา ท่ามกลางท้องฟ้าสีน้ำเงินกำมะหยี่และแสงดาวที่เปล่งประกาย
ลูลูชถอนใบหน้าออก ดวงตาสีม่วงเข้มจ้องเขาไปในดวงตาสีเขียวที่เบิกกว้างของอีกฝ่าย ด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่จางหายและแววหมองเศร้าล้ำลึก




"รู้รึเปล่า?"

"หลังจากนี้ นานาลี่จะมีคนคอยดูแลคือนาย"

"หลังจากนี้ โลกจะมีคนปกป้องคือนาย"

"ไม่มีอะไรที่ฉันต้องเป็นกังวลอีกแล้ว"




"ยกเว้นสิ่งเดียว

คือใครจะคอยดูแลนาย..."



สึซาคุดึงร่างของลูลูชมาไว้ในอ้อมแขน แล้วร้องไห้ออกมา



อา.......

ถ้านี่คือสิ่งที่ลูลูชปรารถนา
เขาก็คงเป็นอุปสรรคเดียวของแผนการครั้งนี้

ทั้งที่รักขนาดนั้น
กลับไม่อาจยืนเคียงข้างกันได้อีกแล้ว

ลูลูชไม่เคยกลัวการตัดสินใจของตัวเอง ทั้งที่รู้ว่า ชีวิตของตนจะจบลงในอีกไม่นาน
แต่กลับเศร้าเสียใจที่ต้องทิ้งเขาไว้ในโลกนี้ เพียงลำพัง

แค่เพียงคำคำนั้นกับความรู้สึกนี้ กลับสร้างความเข้มแข็งให้เพิ่มขึ้นในหัวใจอันพองโตของอัศวินหนุ่ม
ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่เขาพอจะทำได้ ก็คือการรับหน้าที่ที่คนคนนี้คาดหวังไว้

ทำให้ความหวังที่ลูลูชทุ่มเทเสียสละไปมากมายกลายเป็นความจริง




ลูลูชใช้สองแขนโอบกอดตอบ ศรีษะปกคลุมด้วยผมนุ่มซบลงกับไหล่กว้าง บอกเล่าความห่วงใยข้างใบหูแทบไม่ดังไปกว่าเสียงกระซิบ
แต่เขาก็ได้ยินทุกถ้อยคำ

"พอฉันไม่อยู่แล้ว ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ"

"แม้จะถูกเรียกว่าวีรบรุษ แต่ก็อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ"

"ต้องตามหา สิ่งที่นายเรียกว่าความสุขให้พบให้ได้ เข้าใจใช่มั้ย?"


"อืม..."
ทั้งที่ในใจเถียงกลับมา แต่สึซาคุก็หัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา


หลังจากนี้ คงหาไม่ได้แล้วล่ะ...
ความสุขของผมมันอยู่ที่ตัวเธอตั้งแต่แรกแล้ว


ถ้าเป็นสิ่งที่เธอปรารถนา ผมจะทำ
ถ้าเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ผมจะทำ
ถ้าเป็นสิ่งที่จะทำให้เธอมีความสุขได้ล่ะก็ ผมจะทำ

ต่อให้ต้องกรีดตัวเองเป็นชิ้นๆ ผมจะทำ
ต่อให้ต้องสูบฉีดเลือดอุ่นๆ ออกจากร่างกาย เหลือเพียงผิวหนังที่เย็นชืดนี้ ผมจะทำ
ต่อให้ต้องฆ่าหัวใจตนเอง กระชากวิญญาณ เหลือเพียงร่างอันลวงหลอก ผมจะทำ

ต่อให้ต้องอยู่โดยที่ไม่มีเธอ
แต่ถ้าเป็นสิ่งเธอหวังล่ะก็

ลูลูช...... ผมจะทำมันเอง









เวลาไม่เคยหยุดเดิน
แม้ว่าจะพยายามขอร้องอ้อนวอนเพียงไร กรีดร้องภาวนาสักเพียงไหน วันใหม่ก็ต้องมาถึง

อา.....
ท้องฟ้านั้นสดใสราวกับกำลังต้อนรับวันใหม่ รุ่งอรุณใหม่ที่จะไม่มีทรราช รุ่งอรุณใหม่ที่จะไม่มีการกดขี่ข่มเหง รุ่งอรุณใหม่ที่มีแต่สันติสุข
รุ่งอรุณ ที่ต่อจากนี้ จะไม่มีลูลูช แลมเพอรูจ และคุรุรุกิ สึซาคุอีกต่อไป



"ฉันสวมให้นายเอง... ได้มั้ย?"

อัศวินหนุ่มยิ้มให้ ด้วยรอยยิ้มนั้น ที่เป็นของคุรุรุกิ สึซาคุ
คุรุรุกิ สึซาคุ ไม่ใช่ทหารของบริตาเนีย ไม่ใช่ไนท์ออฟเซเว่น ไม่ใช่ไนท์ออฟเซโร่

และรอยยิ้มของคนคนนั้นที่รับหน้ากากของความเที่ยงธรรมไป ก็เป็นของลูลูช แลมเพอรูจ ไม่ใช่จักรพรรดิ หรือผู้เคยได้รับสมญานามว่าเซโร่ผู้สร้างปาฏิหารย์

คุรุรุกิ สึซาคุ คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ให้ผู้เป็นที่รักและเคารพที่สุดคนหนึ่งได้สวมหน้ากากให้กับเขา
น้ำหนักของหน้ากากที่ถูกสวมลงมานั้น หนักอึ้งกว่าที่เคยคิดไว้

เป็นน้ำหนักของโลกที่ลูลูชแบกรับมาตลอดงั้นรึ? ถ้าอย่างนั้น เขาก็ยินดีที่จะรับมัน



สึซาคุลุกขึ้นยืน
เซโร่กำเนิดขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ จะคงอยู่ตลอดไป ไม่มีทางเลือนหายอีกแล้ว



ลูลูชในชุดขาวมอบรอยยิ้มอันอ่อนโยนให้เขา ฝ่ามือที่ไม่อาจสัมผัสถึงได้แต่กลับสร้างความอบอุ่นให้เต็มตื้นเต็มหัวใจของสึซาคุ
"ฝากด้วยนะ"

คุรุรุกิ สึซาคุ บุคคลที่หลังจากนี้จะตายไปพร้อมๆ กับความตายของบุคคลอันเป็นที่รักได้แต่ยิ้มอยู่ภายใต้หน้ากากอันเย็นชา หยาดน้ำตาเล็กๆ ไหลลงมา เมื่อมองตามคนคนนั้นที่กำลังก้าวออกไปนอกประตูที่มีแสงแดดของรุ่งอรุณสาดส่อง
เขาทำได้แค่เพียง เอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาพร้อมกับรอยยิ้มอันอบอุ่นและน้ำตาอันเย็นเยียบ

"ลาก่อน"


จนกว่าวันที่จะได้พบกันกับเธออีกครั้ง





หญิงสาวเจ้าของสัญลักษณ์โค้ดที่ยืนดูพิธีการสุดท้าย ด้วยดวงตาสีเหลืองอำพันที่ไม่อาจบ่งบอกความรู้สึกใดๆ ได้นั้น เดินจากไปช้าๆ ราวกับต้องการเก็บความทรงจำนั้นไว้ชั่วกาลนาน

ความทรงจำที่มีคุรุรุกิ สึซาคุกับลูลูช แลมเพอรูจอยู่ด้วยกันเป็นครั้งสุดท้าย


END.





















เป็นฟิคเหตุการณ์ก่อนหน้าฟิค I love you ค่ะ
.....ดาเมจมากค่ะ แถมยังทรหดมากด้วย สองพี่น้องร่วมกันปั่นสดห้าชั่วโมงกว่าจะแต่งจบ = =;;
มอบเครดิตให้คลิปนี้อย่างเดียวเลยค่ะ http://www.nicovideo.jp/watch/sm4773758 (ใครทราบคำแปลเพลง ช่วยบอกทีเถอะค่ะ ข้าพเจ้าไม่รู้ภาษาญี่ปุ่นเลย.. (ฮา))
เป็นอะไรที่นับถือคนทำมาก ช่วงก่อนหน้านี้ แฝดยังมีความรู้สึกที่ค่อนข้างเจ็บปวดกับการจากไปของลูลู่และการทำร้ายตัวเองของสึซาคุซามะนะคะ
แต่เพราะคลิปนี้ มันทำให้ความเจ็บปวดนั้นกลายเป็นความอ่อนโยนได้น่ะ.... ยอดไปเลยจริงๆ

เพราะอย่างนั้น ก็เลยอยากแต่งฟิคที่มีความอ่อนโยนแบบนั้นดูบ้าง ว่าแต่...รู้สึกถึงความอ่อนโยนกันบ้างมั้ยคะ? หรือมีแต่ M อย่างเดียว? TTvTT
สารภาพว่าตอนนี้คิดถึงแต่สึซาคุซามะ ลูลู่นิดเดียว (ฮา) ท่าทางข้าพเจ้าจะชอบเสะซาดิสม์จริงๆ OTL
คิดว่าความรู้สึกของสึซาคุซามะ คงเป็นแบบนี้ล่ะค่ะ ความคิดของลูลูชนั้นก็คงเหมือนกัน อะไรๆ จะเป็นไปอย่างที่ตัวเองหวัง แต่ว่า คนที่เขาต้องทิ้งไว้เพื่อพบกับโลกใหม่นั้นตามลำพังก็คือสึซาคุ เป็นแบบนั้นแล้ว ลูลูชจะใจดำไม่คิดถึงความรู้สึกของเขาคนนั้นเลยงั้นหรือ?


ถ้าทั้งสองคนนี้ ได้พบกันอีกครั้งคงจะดีสินะ...



อา.. อีกอย่างนึง... ตอนนี้อยากแต่งฟิคเป็นภาษาญี่ปุ่นให้ได้จังค่ะ
ไม่มีเหตุผลอื่นนอกจากคิดว่า เวลาพิมพ์คำว่า 'อา...' กับ 'ああ...' เนี่ย ああ ให้อิมเมจที่ดีกว่า (ฮา)

ที่จริงมันไม่เกี่ยวกันเลยนะเนี่ย!! (ติดมาจากนิโกค่ะ 555+)

ถ้าชื่อฟิคแปร่งๆ ทักได้ทันทีนะคะ ข้าพเจ้าเองไม่สันทัดด้านภาษาซะด้วยสิ = =;;;

ขอบคุณที่เขามาอ่านนะคะ
ทุกเมนท์เป็นกำลังใจให้แฝดค่ะ ขอบคุณมากจริงๆ

ป.ล. กะจะลงรั่วอยู่เหมือนกัน แต่เพราะเจอคลิปข้างบนก่อนอ่ะค่ะ เลยทนไม่ได้ (ฮา)
ขอโทษผู้ที่เข้ามาเพราะอยากอ่านฟิครั่วด้วยค่ะ แฝดผิดไปแล้ว ><;;
ป.ล.2 เห็นฟิคกีอัสมีมากขึ้น ดีใจจังเลยค่ะ ข้าพเจ้าไม่ต้องแต่งสนองนี้ดตัวเองอีกแล้วสินะ มีฟิคไทยมาให้อ่านแล้ว
ป.ล. สุดท้าย ทราบเหตุผลที่ไม่อยากแต่งฟิคที่บอกไปเอนทรี่ที่แล้วแล้วค่ะ เกิดจากความรู้สึกที่เจ็บปวดและไม่อยากร้องไห้อีกครั้งน่ะ มีความรู้สึกแย่ตอนตัวเองร้องไห้ เพราะมันทำให้เจ็บปวดจริงๆ เลยไม่อยากร้องอีก
ตอนนี้ทำใจได้แล้วค่ะ เพราะสุดท้ายตอนแต่งฟิคนี้ก็ร้องอีกอยู่ดี 55+

Comment

Comment:

Tweet

ทำร้ายกันมากค่ะ ตอนที่อ่านน้ำตาไหล 

#17 By (27.55.34.194|27.55.34.194) on 2015-06-08 01:27

#16 By (27.55.34.194|27.55.34.194) on 2015-06-08 01:24

แง ทำไมอยู่ด้วยกันต่อไม่ได้หรอ สงสารซุซาคุจัง

#15 By Yuyie Ao on 2011-01-10 19:04

เศร้าอีกเเล้ว....

ลู่ใจร้ายมากๆเลยอะ

#14 By Midnight on 2009-09-30 10:13

ลูลูชซามะ => ตอนแต่งก็คิดอยู่ว่า ฟังดูเหมือนการหนีตามกัน ประมาณว่าบริตาเนียโรลไม่ยอมให้แต่งงานกันเลยอ่ะค่ะ (555+)
ลูลู่ใจร้ายค่ะ ทำแม่ยกทั่วโลกร้องไห้ได้ยังไงก็ไม่ใช่คนใจดีแล้วล่ะ *หัวเราะ*

ท่านวองโกล่า => ข้าพเจ้าไม่เคยคิดว่าสึจะแก้แค้นให้ยูฟี่เลยค่ะ แม้ว่าจะคิดๆ อยู่บ้างเป็นบางที แต่สึซาคุซามะที่ได้อยู่กับลูลู่และรับรู้ความทุ่มเทของเขานั้นคงไม่มีทางจะทำได้
แต่คิดว่าลูลู่นั่นแหละที่คิดถึงการแก้แค้นให้ยูฟี่ และต้องการทดแทนให้กับสึซาคุซามะซะเอง TT TT
อยากดูตอน 1 เดือนมากกกค่ะ >< อา แต่ 2 เดือนก่อนรีเควี่ยมก็น่าสนมากนะคะ แม้จะออกมาฟีลเศร้าแน่นอนก็ตาม TTvTT

ruk21us => ข้าพเจ้าว่าสึซาคุน่ะเข้าใจและยินยอมจะทำนะคะ แต่ความเจ็บปวดนั้นลบไปไม่ได้หรอก
สักวันมันก็ต้องมีบ้างที่จะระเบิดออกมา แล้วแต่ว่าจะออกมาในรูปแบบไหนและสามารถเก็บกักไว้ได้เท่าไหร่น่ะค่ะ
ขอบคุณมากนะคะ ดีใจจัง >w<

春 => รั่วไปแล้วววว (ฮา)
นี่แน่ะ นี่แน่ะ ข้าพเจ้าชอบเพลง callin' มากเลยล่ะค่ะ แต่พอฟังแล้ว ให้อิมเมจการ์ตูนแปลงร่างของเด็กผู้ชายยังไงก็ไม่รู้
กำลังคิดว่าคราวหน้าจะแต่งฟิคแปลงร่างดีมั้ยน๊า? (ฮ่าฮ่าฮ่า)

โมโม่ => ตัดเลย!! ซึนะเชียร์!
ว่าแต่ชุดโคเทมันต้องมีหมวกด้วยนา แถมยังคลุมตั้งหกชั้นแน่ะ ไหวเรอะ???

วารี่ซัง => ไม่ต่างกันหรอกค่ะ หลังๆ มานี่ชักพาลนานาลี่ไปแล้วด้วย sad smile
ข้าพเจ้าคิดว่าสึรู้แล้วนะคะ คนอย่างสึซาคุซามะจริงอยู่ออกจะทึ่มๆ บื้อๆ ไปบ้าง (ฮา) แต่ดูเหมือนพอรูปแบบนี้เขาจะสามารถเข้าใจลูลู่ได้ดีทีเดียว ยิ่งมีป้าเขียวอยู่ยิ่งน่าจะเข้าใจแล้วอ่ะค่ะ
ขอบคุณที่มาอ่านนะคะ ><

[◆ノックギ-นกกี้◆] => เหมือนจะพอทำใจได้แล้วอ่ะค่ะ TTvTT
(เพราะเจอลูลู่เยอะเกินไปจนเหมือนเธอยังอยู่ 555+)
ลูลู่เองก็คงคิดแบบนั้นมั้งคะ ในใจส่วนหนึ่งอาจจะคิดว่าตัวเองที่ตายไปไม่ได้ต้องแบกรับอะไรอีกแล้ว คือแม้จะถูกประนามก็ไม่ได้รับรู้อะไรแล้ว เพราะอย่างนั้น ความห่วงหาที่มีอยู่น่าจะตกกับสึซาคุคนเดียว เพราะสึยังต้องอยู่ทั้งที่ไม่มีเขาอยู่ข้างๆ ต้องทิ้งตัวตนของตัวเองเพื่อเป็นอีกคนหนึ่ง ต้องทนเจ็บปวดกับการฆ่าเพื่อนรัก แล้วก็ต้องทนอยู่ ทั้งๆ ที่อยากจะจบทุกอย่างของตนแล้วแท้ๆ
กับนานาลี่น่ะ เห็นได้ชัดว่าลูลู่ไว้ใจสึซาคุซามะให้ดูแลได้นี่นะคะ...
เพราะงั้นจะแต่งเอยูอีกเยอะๆ (ฮา) ยิ่งแต่งเยอะเท่าไหร่ยิ่งหลอกตัวเองได้เท่านั้นค่ะ!! กร๊ากกก

E L F E R I A + => ขอบคุณค่ะ ^^
นั่นเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วล่ะค่ะสำหรับทุกคน เพียงแต่มันคงทำร้ายจิตใจกันมากหน่อย แต่ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ใช่ว่าจะลืมมันไม่ได้นี่นะ...
สึซาคุซามะน่าสงสารมากค่ะ คนหล่อเนี่ยน่าปลอบจัง.. อ้าว วกเข้าเรื่องหื่นแล้วชั้น 555+

Sirius => อ่านที่ท่านเขียนแล้วก็เชื่อแบบนั้นนะคะ.. นั่นสินะ สองคนนั้นต้องได้เจอกันอีกครั้งแน่ แม้ว่าอาจจะต้องรอกันหน่อย
พอคิดว่าการลงโทษของลูลู่ที่ทิ้งสึซาคุซามะไป คือการรอคอยเพื่อจะต้อนรับเขาอยู่ที่โลกโน้นด้วยรอยยิ้มแล้ว ฟังดูดีจัง *หัวเราะ*
เอิ้กกก เรื่องดาวและจันทร์ไม่มีอะไรจะแก้ตัวค่ะ

มิจซัง => เท่าที่ดูมีทางอื่น แต่ลูลู่ไม่เลือกนะ *หัวเราะ*
นั่นอาจเป็นการรับผิดชอบในแบบของเขาด้วยก็ได้นี่นา คงเป็นการตายอย่างโล่งใจที่สุดแล้วล่ะค่ะ

แมวพเนจร => สึซาคุที่ยอมรับเหตุผลนั้นและยินยอมที่จะทำตาม เป็นคนที่น่านับถือไม่แพ้ลูลู่ที่พยายามสร้างโลกที่สงบสุขขึ้นมาเลยค่ะ
แต่คิดอีกที นั่นเรียกว่าโลกที่ทุกคนต้องการมั้ยนะ? แม้จะดีก็เถอะ แต่เรียกว่าความเอาแต่ใจมั้ยนะนี่?? sad smile
ลูลู่เอาแต่ใจค่ะ เอาแต่ใจมากมากกกกก ไม่ได้เสียสละเลยนะ จริงๆ ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่ทิ้งสึซาคุไว้แล้วทำตามใจตัวเองหรอกค่ะ (ฮา)
นั่นสิ เหงาจังนะคะ คิดถึง...

ツキメ => กลัวจะรั่วแหลกซีคะ... ฮา..
ไอ้รั่วของข้าพเจ้ามันไม่ใช่แบบคนปกติซะด้วย
ถ้าลูลู่ยังมีชีวิตอยู่น่าจะเจ็บปวดกว่าตอนนี้จริงๆ ค่ะ ทิ้งคนคนนั้นไว้แล้วตัวเองไปใช้ชีวิตที่อยู่นอกจากสิ่งที่มอบให้คนคนนั้นพร้อมความเจ็บปวดน่ะ (ใช้คำว่าไปใช้ชีวิตมีความสุขไม่ได้ เพราะท่าจะไม่มีเท่าไหร่ ค่าพิซซ่าบันไซ!! ฮา...)

#13 By •Hell♥Twin• on 2008-10-10 22:10

อยากลองอ่านแบบรั่วๆนะครับ เพราะว่า 2คนนี้รั่ว ผมอ่าความสุขน่ะครับ

ผมว่าจบดีแล้วล่ะครับ เพราะถ้าลู่ไม่ตาย แล้วสุ(ตัวตน)ที่ตายไปในสงครามก็เสียเปล่าสิ ถึงจะอยู่ในคราบของเซ่โร่ ลู่ที่ยังไม่ตายก็อาจจะเจ็บปวดมากกว่านี้ก็ได้

#12 By Tsukime on 2008-10-03 18:56

จะครบอาทิตย์หลังจากวันนั้นอยู่แล้ว พออ่านเจอประโยคของลูลูช 'ใครจะคอยดูแลนาย' น้ำตาซึมเลยค่ะ แล้วแบบ อยากให้เป็นอย่างที่สุซากุคิดเหมือนกัน พาหนีไปเลย แต่ไม่ได้ เพราะนี่คือความปรารถนาของลูลูช ที่จะทำเพื่อให้ผู้คนได้เดินตามความปรารถนาของตนเองด้วย

เราแอบคิดนะ ว่าลูลูชเป็นพวกประเมิณค่าตัวเองต่ำเกินไป ตั้งแต่แรกแล้ว หมอนี่ก็คิดว่าแค่ได้โลกที่ใจดีมา นานาลี่จะมีความสุข ส่วนมีตนอยู่ด้วยหรือไม่นั่นไม่สำคัญ เพราะหมอนั่นให้ค่าตัวเองต่ำกว่าที่คนอื่นให้หมอนั่นมาตลอด

ไม่รู้หรือไง พอนายไปแล้ว มันเหงาขนาดไหน

#11 By แมวพเนจร on 2008-10-03 16:42

นั่นสิทำไมกันนะ มันต้องมีทางอื่นที่พวกนายสองคนจะใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุขอีกสิ

ยังไงเราก็คิดว่าลู่เอาแต่ใจเกินไปแล้ว ทำเพื่อคนอื่นมากไปแล้ว ไม่สนใจกับความเจ็บปวดของตัวเอง แต่นายทำแบบนี้ก็มีคนเจ็บปวดไปด้วยเยอะนะ

นั่นสิคะ ดีใจที่พักนี้มีฟิคกีอัสมากขึ้น ทำให้รู้ว่าสังคมเรื่องนี้มันก็ใหญ่พอควรนะ ถึงจะจบไปแล้ว ก็ยังจะอยู่ในความทรงจำเสมอ
เป็นเรื่องที่ยอดจริงๆค่ะ

#10 By Misaki_Eroi*2 on 2008-10-03 00:22

คิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขสมัยเด็กจริง

ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันจบในรูปแบบนี้ แต่ในเมื่อไม่สามารถควบคุมทุกอย่างได้ สิ่งที่ไม่ต้องการให้เกิดมันก็เลยเกิดขึ้นมา คราวนี้ทางแก้เพื่อผลลัพท์ที่ดีที่สุดคือสิ่งที่ทั้งคู่เลือก

ทั้งสองคนต้องได้พบกันอีกครั้งอยู่แน่นอน คราวนี้ก็จะได้มายืนมองโลกที่ทั้งคู่เสียสละทุกสิ่งทุกอย่างบรรจงสร้างขึ้นมาอย่างภาคภูมิใจ หวังว่าคนรุ่นหลังๆ ไปจะไม่ลืมเลือนเหตุการณ์ประวัติศาสตร์แล้วก่อสงครามขึ้นมาอีกนะ ฮ่ะๆๆ

เพิ่งจะทำใจอ่านฟิคยาวๆ ได้ก็วันนี้เอง

แซว: คืนที่ดวงจันทร์สว่างน่ะ ดาวจะหลีกทางให้ไม่ใช่เหรอ ฮา~

#9 By Sirizx on 2008-10-02 23:30

เศร้า.. T^T
ลูลูชใจร้ายอ่ะ ทำกับสุอย่างงี้ได้ไง~
สุน่าสงสาร T T ดูในอนิเมแล้วสงสารสุมาก

แต่งได้ดีมากๆเลยค่ะ T T สงสารสุจับใจ โฮกกกก ก

#8 By { elferia ★ } on 2008-10-02 19:38

โฮยยยย อ่านแล้วปวดใจค่ะ T{}T
ถ่ายทอดความรู้สึก แล้วก็คำพูด การใช้ภาษา ดีมากๆๆ
//นั่งสลดมุมห้องต่อ
ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่กว่าเราจะทำใจได้กันเนี่ย

อ่านแล้วได้ความรู้สึกอ่อนโยนสุดๆไปเลย T_T เขาฆ่าเธอเพราะความรักจริงๆ

น่าสงสารสุอ่ะ T_T" คนที่จากไปก็จบ แต่คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง *สกรีม* ไม่ เขาไปด้วยกันต่างหาก นั่นมันเซโร่~~~
(นี่ฉันกำลังบ้าบออะไรกับการเม้นเนี่ย -0-!!!)

เราว่าพวกเราไปจัดกีอัสโอนลี่อีเว้นแด่ลูลู่กันเถอะค่ะ อย่างน้อยพวกเราก็ได้ทำอะไรให้ลูลู่กับสุบ้าง โฮวววว

โอ มาดูแทกแล้วแอบฮา จะเอาไปใช้บ้างนะเคอะ 555+

#7 By :: NOKKY :: on 2008-10-01 20:09

ลูลุช... ทำอะไรหัดคิดถึงตัวเองบ้างสิยะ!!!

คิดว่าสุยังไม่รู้ว่าที่ยูฟี่ตายนั่นเป็นอุบัติเหตุ...

...รู้แต่ว่าลู่ไม่ได้อยากฆ่ายูฟี่

เพราะถ้าสุรู้ เขาคงทำไม่ลงน่ะค่ะ

อยู่กันมาตั้งแต่เด็ก ยังไม่รู้อีกว่าลู่เขาดีแค่ไหน

ทั้งเรื่องเหลือตัวละครที่รักแค่สามตัว ที่เหลือท่าไม่หมั่นไส้ ก็ไม่ชอบไปเลย (นิสัยไม่ดีจริงๆ แก) ก็พวกนั้นมีความสุข ทั้งๆ ที่ลูลุชตาย (ถึงจะรู้ว่าความสุขทั้งหมดเกิดจากลูลุชก็เถอะ)

ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ (เกือบร้องไห้)

#6 By วาร : waras on 2008-10-01 16:43

...ผ่านมา2วันหายนอยแล้ว = =.. รู้สึกเหมือนต่อมความรู้สึกมันด้านไปชาติกว่า นานๆทีถึงมีร้องไห้ให้ลู่กับสุ TwT อา...ครั้งเดียวเท่านั้นลู่เอ๊ย!

ซึนะครับ! ผมจะตัดชุดราชาของลู่ให้ลูกชายอ่ะ!!

#5 By movivin on 2008-10-01 14:57

ขอบคุณน้า~
แต่ตอนนี้รู้สึกชีวิตหดหู่มาก เมื่อคืนก็นอนไม่หลับอีกแล้ว
ฮึกๆ... แบบว่าไม่ไหวแล้วน่ะ
เจอฟิคนี้ไปน้ำตาแอบซึมเลยทีเดียว...

ลองแต่งรั่วๆบ้างสิคะเผื่อจะทำให้คนใกล้ตายอย่างข้าพเจ้าดีขึ้นมามั่ง...

#4 By H@rU ::: SHINee&SNSD on 2008-10-01 11:08

ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ ความรู้สึกของคนที่ยังอยู่กับความรู้สึกของคนที่จากไป มันก็คือสิ่งเดียวกันที่หลอมรวมอยู่ด้วยกัน พอได้กลับดูภาคแรกตอนแรกอีกครั้ง ก็รู้สึกเลยว่าตั้งแต่แรก จุดจบของความรู้สึกนึกคิดที่มีระหว่างกันก้คงต้องเป็นแบบนี้จริงๆสินะ

ชอบฟิคนี้เช่นกันเจ้าค่ะ เป็นฟิคที่อ่านแล้วอบอุ่นจริง

#3 By ruk21us on 2008-10-01 02:55

ช่วงนี้มองแง่ลบค่ะตอนนี้ ว่ามันแก้แค้นให้ยูฟี่อ่ะ เซงงงง
ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ ไม่อภัยให้เด็ดขาด แต่ก็ไม่รุ้ว่าสุซาคุคิดยังไงอ่ะนะ ถึงได้ยอมตกลงฆ่าลู่เนี่ย โอย..มืดมน...
ฟิคสนุกมากเลยค่า ถ้าสุซาคุคิดแบบนี้ก็ดีสินะ
ไอ่ 1 เดือนนี่แหละ คีย์สำคัญ ดันตัดฉากไปซะนี่ สงสัยเอาไว้ออก ova แหงๆ

#2 By vongola10th on 2008-10-01 00:16

ทำไมไม่พาหนีไปเลยเล่า

สงสารสุ

สุต้องอยู่ต่อไปอย่าเดียวดาย
และสิ่งที่สุต้องแบบรับ
หลังๆนี่แอบคิดว่าลู่ใจร้ายแล้วสิ

แต่ก็นะ

#1 By ลูลูชซามะ on 2008-09-30 23:59