[fiction Code Geass] Yours

posted on 19 Sep 2008 20:20 by yonlytwin

[Fiction Code Geass] Yours

Pairing: Kururugi Suzaku x Lelouch Lamperouge
Authors: Ichikawa Twin

Warning NC-17

            คุรุรุกิ สึซาคุ ไนท์ออฟวันวัยยี่สิบห้าปีแห่งราชอาณาจักรบริตาเนีย ทำได้แค่ยืนกระพริบตาปริบๆ อยู่หน้าประตูบ้านตัวเอง เมื่อเปิดประตูออกและพบว่าแขกที่มาเยือนยามวิกาลนั้นคือลูลูช แลมเพอรูจ

            ลูลูช แลมเพอรูจในวัยยี่สิบห้าปี ซึ่งมีใบหน้าเค้าโครงเดิมกับวัยสิบแปดปีไม่มีผิดเพี้ยน อาจจะผมยาวกว่าเดิม สูงกว่าเดิมอีกหน่อย แต่ต้องใช่เขาแน่ๆ

            แล้วอย่างนี้ต้องทักแบบไหนก่อนถึงจะดีล่ะ? สวัสดี? มายังไงนี่? ไม่ได้พบกันนานเลยนะ? นี่เธอรู้จักบ้านผมได้ยังไง? หรือแค่ เข้ามาก่อนสิ ดีนะ?

 

 

            "นายไม่ไปงานแต่งของนานาลี่"

 

            จบกันเลย

            ฝ่ายนั้นเป็นคนเริ่มต้นก่อนด้วยสายตาไม่พอใจจากดวงตาข้างขวา ส่วนตาข้างซ้ายที่มีกีอัสอยู่นั้น...

 

            "ขอโทษนะ ได้รับบัตรเชิญแล้วหรอก แต่ผมคิดว่าถ้าตัวผมโผล่ไปแล้ว อาจจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่น่ะ" สึซาคุตอบพลางยืนยันกับตัวเองในใจพลางว่าเสียงของลูลูชไม่เปลี่ยนไปเลย รวมถึงเรื่องที่นานาลี่ย่อมมาก่อนด้วยสิ "ลูลูช ตาของซ้ายของเธอ..?"

 

            "ปิดไว้น่ะสิ กันมันอาละวาดอีกรอบ" ชายหนุ่มตรงหน้าตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด "ฉันเพิ่งรู้ว่าเวลามาหานาย จะต้องยืนคุยกันหน้าบ้านทั้งคืนนะ"

            สึซาคุสะดุ้ง "อา ขอโทษ" เขาเบี่ยงตัวออกจากหน้าประตู "เข้ามาสิ"

 

 

            ลูลูชก้าวยาวๆ เข้ามาในบ้านที่สึซาคุซื้อเอาไว้เพื่อจะได้ใช้พักผ่อนนอกเหนือจากบ้านพักที่ทางบริตาเนียเตรียมไว้ให้ เขาใช้ดวงตาสีม่วงกวาดมองผ่านๆ ก่อนจะ "ยังรกรุงรังเหมือนอย่างเคยนะ"

            ไนท์หนุ่มหัวเราะแห้งๆ "ผมอยู่คนเดียวนะ" ใครมันจะไปมีระเบียบได้อย่างเธอกันเล่า

 

            สึซาคุมองร่างตรงหน้าที่กำลังเกาคางอาเธอร์อย่างอ่อนโยน เขากับลูลูชไม่ได้ติดต่อกันมาเจ็ดปีเต็ม หลังสงครามครั้งนั้นที่บริตาเนียเป็นฝ่ายได้ชัยชนะ หลังจากที่เขาก้าวขึ้นมาเป็นไนท์ออฟวัน และขอสิทธิพิเศษนั้นปกครองเขตสิบเอ็ด ไม่สิ หลังจากนั้น มันก็ถูกเรียกว่า ‘ประเทศญี่ปุ่น' นี่นะ

            ทุกอย่างดูสงบสุขดี

 

            "ทุกคนสบายดีเหรอ?"

            "อือ"

            "คุณมิเลย์ล่ะ?"

            "แต่งงานกับริวาลเมื่อสองปีที่แล้ว มีลูกสาวฝาแฝดชื่อเอโลดีกับโดโรธีอา"

 

            เขาเกือบทำแก้วน้ำชาหล่นจากมือ "หา?"

            "แต่ง กัน แล้ว"

            แต่งงานกันแล้วก็ดีหรอก แต่ว่าริวาลเนี่ยนะ....

            ก็ยังดีกว่าคุณลอยด์ล่ะนะ...

 

            "เชอร์ลี่ย์เป็นนักว่ายน้ำอยู่ที่ยิม คาเรนกำลังทุ่มเทกับการเป็นครู" ลูลูชเอ่ยช้าๆ ด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย ยกชาขึ้นมาดื่มอีกอึกแล้วกล่าวต่อ "เมื่อวานคุยกับนีน่า เห็นว่าเจอนายไม่บ่อยเพราะมัวแต่ขลุกอยู่ในห้องวิจัย ไม่ใช่เหรอ?"

            "ส่วนผมก็เอาแต่อยู่ในท้องพระโรงน่ะ"

            "ชไนเซลท่าทางจะวางอำนาจน่าดูสิ" สึซาคุลอบหัวเราะในใจเมื่อได้ยินว่าน้ำเสียงของฝ่ายตรงข้ามค่อนแคะอย่างเห็นได้ชัด

 

            "ส่วนนาย" ลูลูชหันมา ดวงตาวาววับด้วยความโกรธ "นายไม่ไปงานแต่งงานของนานาลี่ หมายความว่าไง!"

            ไนท์ออฟวันได้แต่ร้อง ‘เหวอ' อยู่ในใจ พยายามแสดงสีหน้าออกมาเป็นรอยยิ้ม "ก็ถ้าไนท์ออฟวันที่เป็นผู้ปกครองเขต ไปงานแต่งงานของผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง มันไม่ทำให้คนตกอกตกใจกันแย่เหรอ? ตะแต่ว่า..." เขารีบเสริมเมื่อเห็นสีหน้าน่ากลัวของฝ่ายตรงข้ามที่เตรียมจะกระโจนกัดเขาได้ทุกเวลาเหมือนอาเธอร์ "ผมก็เสียดายจริงๆ นะ แล้วก็ขอโทษด้วยจริงๆ เสียดายจัง นานาลี่ในชุดเจ้าสาวคงสวยมากสินะ"

 

            "สวยสิ!" คิดแล้วไงว่าต้องตอบแบบนี้ "น้องสาวของฉัน ยิ่งโดยเฉพาะตอนที่รักษาดวงตากับขาหายแล้วแบบนี้ ต้องสวยแน่อยู่แล้ว!"

 

 

            "แต่ก็คิดแล้วว่านายต้องไม่ไป"

 

            "คิดไว้ถึงขนาดนั้นเชียวรึ" สึซาคุหัวเราะแห้งๆ

 

 

 

            "เพราะถ้านายไป ฉันก็จะลบตัวเองจากความทรงจำเกี่ยวกับฉันของทุกคนออกไม่ได้"



            สึซาคุนึกว่าตัวเองหูฝาดไป

            แต่พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ก็พบแค่เพียงลูลูชที่ยืนอุ้มอาเธอร์อยู่ ร่างกายเหยียดตรง แต่ไหล่กลับดูห่อเล็กและบอบบาง พอๆ กับนัยน์ตาข้างขวาที่สงบนิ่งเจือด้วยความอ้างว้างลึกล้ำนั้น

 

            สึซาคุถามกลับด้วยน้ำเสียงฝาดเฝื่อน "ว่าไงนะ?"

 

            "ฉันพาเจเรเมียร์ไปด้วยเมื่อวานนี้เพื่อแคนเซิลกีอัสที่เคยใช้กับทุกคน" ลูลูชกล่าว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ราวกับรวบรวมความกล้าที่จะเอ่ยประโยคต่อไป "ตอนนี้ทุกคนที่รู้จักลูลูช แลมเพอรูจ หรือแม้แต่ลูลูช วี บริตาเนีย ก็ไม่มีอีกแล้ว"

 

 

            ฟังแค่นั้นเขาก็พอจะมองเห็นภาพรางๆ ถึงเรื่องเมื่อวาน งานวันแต่งงานของนานาลี่ที่โบสถ์ หลังจากการสาบานตนต่อพระเจ้า ลูลูชในฐานะพี่ชายของเจ้าสาวคงขึ้นไปบนแท่นหลังจากที่บอกว่าจะมีการแสดงอะไรสักอย่าง พอลูลูชหันหลังให้ เจเรเมียร์ที่ซ่อนตัวอยู่เปิดดวงตาซ้ายของเขาออก

            แสงสีแดงจากกีอัสคงจะสะท้อนจากกระจกพระแม่เทวี เข้าสู่ดวงตาและระบบประสาทของแขกเหรื่อทั้งหมด คนที่รู้จักลูลูชทั้งหมดภายในวินาทีถัดมา

            "ฉัน....." ชายหนุ่มผมดำนิ่งเงียบไปพักใหญ่ "เข้าไปดีลีทข้อมูลประชากรทั้งหมดของฉันในฐานข้อมูลของบริตาเนียตั้งแต่เมื่อสองวันก่อน รวมทั้งหลักฐานต่างๆ ทั้งหมดแล้วด้วย"

            ไนท์หนุ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังสั่น "เธอหมายถึงพวกจีโน่ด้วยงั้นรึ?"

            "ฉันเข้าพบท่านพี่ชไนเซลและพี่น้องทุกคนเมื่อเช้า จีโน่กับอาเนียที่พาฉันมาที่นี่เพื่อมาพบนาย"

            พูดแค่นั้นเขาก็เข้าใจแล้ว

 

            "นานาลี่จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเธอ" เขายืนขึ้น จ้องมองลงไปในดวงตาสีม่วงเข้ม ที่แม้ว่าเสียงพูดของเจ้าของจะสั่นริก แต่ดวงตาข้างนั้นก็ยังคงสงบนิ่ง

            "นานาลี่มีโรโล่เป็นพี่ชายแล้ว และคนที่เธอแต่งงานด้วย ฉันก็ไว้ใจเขาได้"

            "แล้วเชอร์ลี่ย์ล่ะ?"

            "เชอร์ลี่ย์ที่ถูกนำมาเกี่ยวข้องกับฉันจนพ่อของเธอต้องตาย ถ้าเธอลืมฉันซะ มันไม่ดีกว่างั้นรึ?"

 

 

            สึซาคุคว้าข้อมือคนที่กำลังพูดไว้ อาเธอร์ในอ้อมแขนของลูลูชร่วงลงไปกับพื้น ร้องลั่นก่อนที่จะวิ่งหายไป

 

            "แล้วเธอล่ะ?"

 

            ไม่ว่าจะมองในแง่มุมไหน สิ่งที่ลูลูชทำลงไปนั้น คือการลบล้างตัวเองให้หายไปจากโลกนี้

            พอคิดได้อย่างนั้นแล้ว ความโกรธที่ไม่รู้ว่าพุ่งมาจากทางไหนก็ตรงเข้าเล่นงานสึซาคุ ชายหนุ่มกัดริมฝีปากล่างของตนเอง ทั้งพยายามตั้งคำถามและค้นหาคำตอบให้ได้ว่าทำไม

            ทำไมลูลูชถึงทำแบบนี้ และทำไมเขาถึงต้องเจ็บปวด กับสิ่งที่เรียกได้ว่าเป็นการทำร้ายตัวเองของลูลูช

 

            ทั้งที่ความรู้สึก ตอนที่คนคนนั้นหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา ก็ยังอยู่

 

 

            ปลายนิ้วของลูลูชถูกส่งมา แตะที่ใบหน้าของอัศวินหนุ่ม ผู้เคยเป็นองครักษ์ขององค์หญิงแห่งบริตาเนีย

            สึซาคุคลายการกัดริมฝีปากของตนออก เพื่อมองดูชายหนุ่มร่างผอมบางผู้ซึ่งเคยเป็นจอมมารสีดำ

 

            แต่ตอนนี้เหลือเพียงเขาสองคนเท่านั้น คือคุรุรุกิ สึซาคุ และลูลูช แลมเพอรูจ

            ลูลูชไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่..

 

 

            "จำสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้ได้ไหม?"


 

 

 

            วันสุดท้ายของการสงครามที่เกาะญี่ปุ่น วันที่บริตาเนียกุมชัยชนะ วันที่ข่าวการเสียชีวิตของเซโร่ถูกป่าวประกาศ และคุรุรุกิ สึซาคุขึ้นเป็นไนท์ออฟวัน

            อดีตเพื่อนรักสองคนที่เผชิญหน้ากันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจากลานั้น มีสัญญาที่ใช้สำหรับการมีสายใยเชื่อมโยงถึงกันอยู่

            กับสึซาคุที่สูญเสียผู้หญิงที่รักที่สุดไปอย่างไม่มีวันจะได้กลับคืนมา

 

            "เมื่อไหร่ที่นานาลี่มีคนคอยดูแลแล้ว เมื่อไหร่ที่ฉันทำทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อเธอได้แล้ว ฉันจะไปหานาย"

 

            "ถึงวันนั้น เพื่อยูเฟเมีย"

 

            "ฉันสัญญาว่า ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นไป ทั้งหมดของฉันจะเป็นของนาย"

           

            "ทั้งชีวิต ทั้งร่างกาย ทั้งหมดของฉัน จะมีนายเพียงผู้เดียว คุรุรุกิ สึซาคุ"

           

            ไม่ใช่ในฐานะเซโร่ ไม่ใช่ในฐานะลูลูช วี บริตาเนีย

            แต่เพราะสัญญานั้นลงนามไว้ด้วยริมฝีปาก และจารึกไว้ด้วยหัวใจของลูลูช แลมเพอรูจ ต่างหาก

 

 

 

 

            ลูลูชดึงผ้าพันแผลออกจากใบหน้า ดวงตาที่มีสัญลักษณ์สีแดงส่องประกาย

            พริบตาหนึ่ง สึซาคุมองเห็นว่าในดวงตาแห่งบาปนั้นสั่นไหวระริก และต่อมา เขาก็เห็นว่าลูลูชมีสีหน้าราวกับจะร้องไห้ออกมา

            แม้ว่ามันจะยังคงดูเรียบสนิทและยิ่งทำให้คนที่มองดูยิ่งรู้สึกถึงความรวดร้าวก็ตาม

 

 

            "ถึงเวลานี้ ทั้งโลกของฉันก็เหลือแต่นายเพียงคนเดียวแล้ว"

 

            ไนท์ออฟวันดึงแขนของเซโร่ รั้งร่างของลูลูช วี บริตาเนียเข้ามากอดแน่น

            เขาอธิบายไม่ถูกว่ามันเป็นอย่างไร แต่ว่าตอนนี้ ตอนนี้

 

            ลูลูช แลมเพอรูจ ที่สั่นระริกอยู่ในอ้อมกอดตอนนี้ สมควรให้เขาโอบอุ้มและบรรเทาความปวดร้าวที่ล้นทะลักออกมามิใช่หรือ

 

 

 

            สึซาคุรั้งคนในอ้อมแขนออก แล้วโน้มตัว สัมผัสกับริมฝีปากคู่นั้น

 

            เขาจะโอบกอดคนคนนี้เอง                                                                                                  

 

            อัศวินหนุ่มวางร่างผอมบอบบางลงบนเตียง นึกแปลกใจที่เขาสูงกว่าลูลูชแล้วตอนนี้

            "เธอกินอะไรบ้างรึเปล่าน่ะลูลูช?"

            ลูลูชที่กำลังถูกถอดกางเกงไปด้วยถูกไล่จูบไปด้วยทำเสียงหงุดหงิด "กินสิ แต่ไม่กินเป็นคนกระเพาะควายเหมือนนาย... อา..."

 

            สึซาคุหัวเราะเบาๆ ข้างลำคอจนทำให้อีกฝ่ายสั่นสะท้าน "จุดอ่อนที่เดิมอีกแล้ว"

            ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อทั้งที่ใบหน้าแดงก่ำก็ยิ่งสนุก แต่ว่าในช่วงเวลาแบบนี้แล้ว เขาอยากจะกอดคนตรงหน้านี่ให้แน่นมากกว่าที่จะหยอกล้ออย่างอื่น

 

 

            ริมฝีปากประทับอย่างอ่อนโยนที่หางตา ลากไล้ลงมาข้างแก้มเนียน ริมฝีปากที่เผยอรอรับ และลำคอ

            ลูลูชหลับตาลงแล้วโอบกอดร่างเบื้องบนไว้แน่น

 

            ไนท์ออฟวันยิ้มกับปฏิกิริยาตอบรับแบบนั้น เขากดนิ้ว เน้นย้ำหนักๆ กับร่างกายบอบบาง จุมพิตปลายนิ้วและไล่ริมฝีปากไปตามนิ้วมืออย่างทะนุถนอม

            ร่างของลูลูชสั่นเมื่อเขาส่งนิ้วเข้าไป

            "นาย..." เขาปรือตาขึ้นมา ส่งดวงตาสีม่วงเข้มมีแววขัดเคืองมาให้ "อึก.... เบามือหน่อย.. จะได้มั้ย?... ฉันไม่ได้มีอะไรกับใครมาตั้งเจ็ดปีแล้วนะ..."

 

            สึซาคุเกือบหลุดหัวเราะออกมา เป็นบทพูดที่อีโรติกเป็นบ้า ว่าแต่พูดออกไปไม่ได้สินะเรื่องแบบนี้

            "อย่างนั้นผมจะค่อยๆ ทำก็แล้วกัน"

 

            ชายหนุ่มโน้มตัวลง จ้องมองใบหน้าแดงก่ำและดวงตาอาบคลอด้วยน้ำตาของอีกฝ่าย

            ลูลูชลืมตาขึ้นมามองเขา ดวงตาข้างซ้ายที่มีสัญลักษณ์แห่งการลวงหลอกเอ่อคลอด้วยน้ำตา

            และมันก็ไหลลงมา ราวกับเป็นน้ำตาที่ถูกซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังนัยน์ตาข้างนั้น