[fiction Code Geass#2] Fire (Lelouch lamperouge part)

posted on 29 Jul 2008 17:12 by yonlytwin

[Fiction Code Geass] Fire
Pairing: Kururugi Suzaku x Lelouch Lamperouge
Authors: Ichikawa Zunako

Warning NC-17

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
เราทั้งสองคน ไม่มีใครที่จำเป็นจะต้องเจ็บปวดกับเรื่องนี้...



ฉันบอกตัวเองว่า ฉันต้องทำให้เขารู้ว่าฉันยังจำอะไรไม่ได้
เพราะฉะนั้น หลังจากนั้น ตอนที่สึซาคุเข้ามาในห้อง ฉันเลยยิ้มให้เขา
สึซาคุยิ้มตอบ อย่างฝืดเฝือน

ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เรื่องที่คุยกับนานาลี่เมื่อเย็นวานคงไม่ได้ทำให้เขาหายข้องใจ
แต่การที่สึซาคุเข้ามาในห้องของฉันแบบนี้ แปลว่าเขาก็ยังจำได้อยู่สินะ สิ่งที่เคยมี สิ่งที่เคยเป็น
ก่อนที่เราทั้งสองต้องยืนอยู่ตรงข้ามกัน แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ จากนั้นฉันก็ลืมเลือนไปด้วยฝีมือของจักรพรรดิก็ตาม

เขายังอยากที่จะให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิมรึเปล่านะ ถึงได้ ก้าวเข้ามาในนี้


หลังจากบทสนทนาสองสามประโยค
สึซาคุก้าวเท้าเข้ามาใกล้ แล้วก็จูบ
อะไรบางอย่างเต็มตื้นอยู่ในอก อย่างกับจะทะลักออกมา

เพราะมันคล้าย แต่มันไม่เหมือน

และฉันต้องไม่ปฏิเสธสึซาคุ เพราะมันจะไม่เหมือนตัวฉัน อย่างที่เคยเป็นเมื่อหนึ่งปีก่อน


จูบของสึซาคุนุ่มนวลเหมือนอย่างเคย ปลายลิ้นนั้นก็ยังอ่อนหวาน

แต่มันมีอะไรสักอย่างที่กดบีบลงมาช้าๆ

จากริมฝีหากของเขาที่ประทับลงมาตรงอก จากสัมผัสนิ่มนวลที่ไล้ลงมาที่ท่อนขาทำให้หายใจติดขัด จากดวงตาคู่นั้น
จากดวงตาคู่นั้นที่.........

ไม่มีอะไรเลย
นอกจากเปลวไฟที่ดูสงบนิ่งในดวงตาทั้งสองข้างของเขาแล้ว ก็ไม่มีอะไรเลย

สึซาคุ....

ฉันรู้ว่ามันง่ายสำหรับฉัน ถ้าจะทำให้เรื่องราวเป็นเหมือนที่มันเคยมีมา
แม้ว่าช่องว่างที่ขาดหายไปหนึ่งปีจะเกิดขึ้นมาหลังจากที่ฉันกลายเป็นนักเรียนธรรมดาๆ ไป แต่แค่ทำให้สึซาคุหลงเชื่อว่าฉันจำเรื่องเกี่ยวกับภาคีไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

เพราะฉะนั้น ฉันควรจะนิ่งสงบ และเพียงแค่รับความสุขสมที่จะเกิดขึ้นตามมา

เพราะเราทั้งสองคน ก็ต่างมีเป้าหมายไม่ต่างกัน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ทำแบบนี้แล้วไม่ใช่รึ
ทั้งฉันและเขา ไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าสิ่งที่เราจะทำนี้ และก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจความรู้สึก ก็เพราะตอนนั้น เราเป็น
'เพื่อน' กัน
เพราะเขามีผู้หญิงคนนั้น ส่วนฉันเองก็ใช้ชีวิตอยู่นี่โดยมีเพียงนานาลี่คนเดียวที่อยู่เคียงข้าง

แม้ว่าตอนนี้มันจะเปลี่ยนไปเป็นศัตรู แต่กับเรื่องนี้ก็เหมือนเดิมอยู่ดี เพราะเราไม่ต้องการอะไรไปมากกว่าการปลดปล่อยทางกาย

เพราะฉะนั้น มันจะไม่ทำให้เจ็บปวด


พอปลายนิ้วของเขาแทรกเข้ามา ฉันก็ปิดปากตัวเองด้วยหลังมือซ้าย อย่างที่เคยทำ
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพราะนานาลี่ซึ่งเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ต้องกลั้นเสียงไว้ ก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว




"ทำไมก็ไม่รู้นะ สึซาคุ.... เหมือนกับ.... ฉันจำเป็นต้องทำ.. แบบนี้... ต้องไม่ให้ใครได้ยินเสียงเข้า"

"ก็โรโล่ไง... นายจะให้น้องชายได้ยินเสียงนายตอนนี้ได้เหรอ?"

รอยยิ้มของเขาแปดเปื้อนด้วยริ้วรอยของการโกหก แต่ฉันก็ยังตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกัน

"นั่นสิ... นะ.."


นั่นสิ... นายที่เข้าใจถึงเหตุผลและเรื่องของนานาลี่ แต่ก็ยังโกหกและพูดถึงโรโล่ออกมาอย่างง่ายดายแบบนั้น
ฉันก็รู้แล้วว่าสิ่งนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรนอกจากความสุขทางกาย และไม่จำเป็น ต้องไปเจ็บปวดกับมันไปเพื่ออะไร

แต่ฉัน.. ก็ยัง..



มันเจ็บแล้วก็อึดอัดเอามากๆ ตอนที่สึซาคุเข้ามา
ทำให้ต้องกัดมือข้างซ้ายเอาไว้ จนเหมือนมันจะช้ำและแดงก่ำ

สึซาคุเลื่อนมือเข้ามาหา ฉันลืมตา แล้วยิ้มให้เขา
แม้ว่าจะรู้ดีว่าการจูบปลอบที่ริมฝีปากแบบที่เคยมีเมื่อหนึ่งปีก่อน จะทำให้เจ็บหัวใจได้น้อยกว่าก็ตาม

หลังจากนั้น ก็ถูกสึซาคุกลืนกินเข้าไปในความร้อนแรงกับความหฤหรรษ์ ปนกับความเจ็บปวดที่เสียดแทงเล็กน้อยจนแทบไม่รู้สึก

ยกเว้นก็แต่ที่มือซ้าย ที่เริ่มมีเลือดไหลซึมจากผิวหนังที่ฉีกแยกออกจากการกัด
ในเวลาแบบนี้ไม่น่าจะคิดเรื่องแบบนี้หรอก แต่สึซาคุพลาดไปเล็กน้อย เพราะเมื่อหนึ่งปีก่อนนั้น เขาจะดึงมือข้างนี้ออกก่อนที่มันจะช้ำ แล้วจูบเพื่อกลั้นเสียงไว้แทน

แต่ตอนนี้มันกลับทำให้รู้สึกดีทีเดียว อย่างน้อย ก็จะได้รู้สึกว่า
'เจ็บที่มือ' โดยไม่จำเป็นต้องไปรู้สึกที่อื่น

ทั้งที่ ก็บอกตัวเองไว้ว่า ไม่จำเป็นต้องเจ็บปวดอีกแล้ว กับเรื่องของคนคนนี้...


ในช่วงเวลาที่กึ่งล่องลอยกึ่งทรมานนั้น ฉันเห็นใบหน้าของสึซาคุได้อย่างชัดเจน

แล้วทุกส่วนในร่างกายก็ค่อยๆ กระซิบออกมา
ทีละเสียง ทีละเสียง ทีละเสียง จนมันดังขึ้น แล้วก็ดังขึ้น

ค่อยๆ กลืนความนึกคิดลงไป แล้วก็เผยความรู้สึกออกมา

ช่วยอะไรไม่ได้สักนิด นอกจากจะรังให้รำคาญ

ไม่ว่าจะปกปิดไว้ในใจ หรือพูดออกไปก็ไม่มีอะไรต่างกัน
เพราะสุดท้ายแล้ว เปลวไฟที่มากับเสียงเหล่านั้นจะแผดเผาร่างกายจนเป็นเถ้าถ่าน และดับความอบอุ่นของหัวใจให้แน่นิ่งราวกับถูกแช่แข็ง
ทั้งอย่างนั้น.. ทั้งที่รู้อยู่แล้ว ทั้งๆ อย่างนั้น...







"อึก.."
มันจบลงแล้ว
ฉันบอกได้จากความสุขซ่านและสีขาวที่พร่างพรายในดวงตา

สึซาคุค่อยๆ ถอยออกไปอย่างช้าๆ และเงียบงัน
สมองที่สับสนค่อยๆ กระซิบเตือนให้นึกถึงเมื่อก่อน ที่เขาจะจูบหน้าผากฉันเบาๆ แล้วพึมพำคำว่า "ลูลูช..." ให้ได้ยิน

มือข้างซ้ายตกลงกับเตียง กลิ่นคาวเลือดยังคงแต่งแต้มทั่วในปาก
ของเหลวสองสามหยดไหลจากหางตา ได้ยินเสียงมันหยดกระทบกับผ้าปูที่นอนข้างหูอย่างชัดเจน

ดวงตาสีเขียวของสึซาคุยังคงไม่มีอะไร นอกจากเปลวไฟที่นิ่งสงบ

.......ไม่มีอะไร ...เลย..


ฉันยิ้มกับความคิดที่เลือนรางนี้ แม้จะรู้ว่าที่จริงมันไม่เป็นความจริงเลย.... อย่างน้อยก็ ในกรณีของฉัน....

.................ใช่แล้ว สุดท้ายแล้ว ฉัน และสึซาคุ ก็ไม่จำเป็นจะต้องเจ็บปวดกับเรื่องนี้........


พอคิดแบบนี้แล้ว ฉันก็หลับตาลง

End.



Talk :P

(รีบเอามาลงตอนมีเวลาค่ะ จสอบต่อแล้ว จะสอบต่ออีกแล้ว T T)
ฟิคสองเรื่องนี้ (ทั้ง Aqua และ Fire) แต่งขึ้นจากความเก็บกด (?!) ล้วนๆ ค่ะ =w=

ฟิคนี้มีช่วงระยะเวลาหลังจาก R2 ep.5 เล็กน้อย เป็นเรื่องของสึซาคุซามะกับลูลู่ที่ได้เจอกันอีกครั้งนั่นเอง XD
(แต่เจอกันคราวนี้ กลัวเดี๋ยวจะหยิบปืนเตรียมเจี๋ยนกันซะจริงๆ - -; อย่าให้ใครตายเชียวนะคะซันไรส์!)

อย่างที่บอกไปตั้งแต่ลง Aqua แล้ว ว่า การแต่ง Aqua ที่เป็นสึซาคุซามะพาร์ทนั่นยากลำบากจริงๆ - -; แถมสุดท้ายแล้ว ก็ยังแต่งออกมาด้วยอารมณ์ที่เรียกได้ว่าเรียบเฉยสุดๆ ค่ะ ^[]^;
ส่วน Fire เนี่ย แต่งด้วยฟีลเศร้ามาก นั่งฟังเพลงน้ำตาคลอจนแต่งจบอ่ะค่ะ - - กับของสึซาคุซามะนั้นทำแบบนั้นไม่ได้ มีความรู้สึกว่าเศร้ามากไม่ได้ ไม่งั้นมันก็ไม่ใช่สึซาคุซามะสิ (หัวเราะ)

จงใจแต่งให้อยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน และทั้งสองคนมีความคิดเห็นที่คล้ายกันน่ะค่ะ

สึซาคุซามะที่ตั้งใจจะไม่คิดอะไรกับลูลู่อีกแล้ว เพราะไม่อยากกลับไปเป็นเพื่อนอันอีกครั้ง
ลูลู่ที่มีเป้าหมายอยู่ข้างหน้าและรู้ว่าจะไม่มีทางกลับไปเป็นอย่างเดิมกับสึซาคุซามะได้อีก ก็ตัดสินใจไว้แล้วว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็จะไม่มีเยื่อใยอะไรต่อกัน

อืม....
พล็อตมันน้ำเน่าจริงๆ แหละค่ะ - -;;
นอกจากนี้แล้วต้องขอโทษทุกคนที่อ่านด้วย เพราะตอนแต่งฟิคทั้งสองนี้ ขอสารภาพว่าการแต่งแบบ RPG เนี่ยยากจริงๆ ค่ะ ^[]^; การแต่งให้เป็นตัวละครที่เล่าออกมาเนี่ย..
เพราะพอจะทำอะไรลงไปซักอย่างนึล่ะก็ ใครจะไปนั่งบรรยายว่าตัวเองทำอะไร แล้วความคิดของคนเรา (โดยเฉพาะเวลากำลังป่ามป๊ามกัน?) มันปะติดปะต่อกันเสียเมื่อไหร่ พอแต่งที่ก็ต้องนั่งทวนซะหลายรอบว่าคนอ่านจะเข้าใจมั้ย แล้วตรงนี้แสดงออกได้ลึกพอรึยังว่ารู้สึกยังไง แล้วนี่ข้าพเจ้ามานั่งพิมพ์อะไรวกวนอยู่แถวนี้เนี่ยยย!! =[]=
(ยกโทษให้คนพึ่งตื่นด้วยเถอะค่ะ!!!)
อืม... เอาเป็นว่ามันยากละกันค่ะ - -

[พอแต่งจบแล้วถึงได้รู้ว่า อา.. เราเนี่ยเป็น M จริงๆ ด้วยนะ... แต่งของลูลู่ที่เจ็บปวดขนาดนั้นได้รวดเร็วพร้อมน้ำตาหยดเผาะๆ เนี่ย =w=; ]

พล็อตหลักของเรื่องอยู่ที่ความคิดและความรู้สึกของทั้งสองคนค่ะ (และเป็นโจทย์ที่ผู้แต่งอย่างข้าพเจ้าต้องกลับมานั่งคิดด้วยว่าจะให้รู้สึกยังไง สึซาคุซามะ! หนูไม่เข้าใจคุณเลยจริงๆ ว่ะค่ะ!)
ก็เลยคิดว่า อะ.... สองคนนี้ตั้งใจจะไม่มีเยื่อใยต่อกัน ไม่มีความรู้สึกปวดร้าวจากการมีอะไรกันโดยไม่รักด้วยนะ
แต่ว่าสุดท้ายแล้ว ลูลูชเองที่รับรู้ตั้งแต่แรกแล้วถึงความรู้สึกที่ตัวเองมีให้สึซาคุ ก็ไม่อาจหนีพ้นความเจ็บปวดที่พยายามปฏิเสธมาตลอดไปได้ และก็ยังต้องรู้สึกแบบนั้นไปอีกนาน

ตรงข้ามกับสึซาคุที่ก็รู้สึกปวดร้าวอยู่เหมือนกัน แค่ก็กลับทำเป็นไม่สนใจมันเสียเฉยๆ เรียกได้ว่าสึซาคุเป็นคนหลอกตัวเองนั่นเองค่ะ
(และจุดนี้ก็กลายมาเป็นส่วนที่แต่งยากที่สุดของเรื่อง มีใครรู้สึกบางคะว่าสึซาคุซามะยังอาลัยอาวรณ์ลูลู่น่ะ? T T ชูมือให้ดูหน่อยสิคะ... กลัวมากเลยว่าจะแต่งออกมาแล้วทุกคนเห็นสึซาคุซามะเป็นยักษ์มารหมด (ฮา))

พิมพ์ไปพิมพ์มาส่วน Talk เริ่มยาวกว่าฟิคแล้วนะเนี่ย  พอแค่นี้ดีกว่าค่ะ
ขอโทษด้วยนะคะที่พิมพ์วกไปวนมา นี่เป็นจุดอ่อนของซึนะเลยละค่ะ = =;

Please leave your comment!!

ซึนาโกะ


p.s. มีใครสังเกตจุดนี้บางคะ?
สึซาคุซามะเรียกตัวเองกับลูลู่ว่า 'ผมกับลูลูช' ไม่ก็ 'ผมและลูลูช' ตลอดเลย
แต่ลูลู่ใช้คำว่า 'เราสองคน' มาตลอด พึ่งมาเปลี่ยนท้ายเรื่องนี่ล่ะค่ะ..

ไม่รู้เหมือนกันว่าแต่งแบบนี้ไปเพื่ออะไร รู้แต่ถ้ามีคนสังเกตได้จะดีใจมากเลย XD เราชอบให้ลู่โดน S?

Comment

Comment:

Tweet

พัดซัง => เมื่อก่อนอ่อนโยนกว่านี้แหละค่ะ XD;; (ก็ยังไม่รู้ตัวนี่นะว่านั่นน่ะซีโร่...)
ถ้าจะให้พูดตามจริง สุดท้ายแล้วลูลู่คือคนที่ไม่ปฏิเสธตัวเอง แต่สึซาคุซามะคือคนที่พยายามหลอกตัวเองและปฏิเสธว่าตัวเองไม่ได้เจ็บปวดอะไรจนถึงหยดสุดท้ายเลยค่ะ ^[]^;;
(เคยคิดให้ทำแรงกว่านี้นะ แต่แค่นี้ก็สงสารลูลู่จะตายอยู่แล้ว ถึงกับเลือดตกยางออก... ฮึก.. ลูลู่ tT TT <<แต่งเองนี่หว่า...)

พาร์ทสึซาคุซามะยากบรรลัยจริงๆ ค่ะ - -;; แทบจะเรียกได้ว่ายอมแพ้เลย กะจะแต่งพาร์ทลูลู่เดี่ยวๆ ไปแล้วด้วยซ้ำ (แต่แบบนั้นก็ไม่เอสน่ะสิ XD เพราะมีสึซาคุพาร์ทอยู่มันถึงได้เอส~!!)

นุชซัง => ข้าพเจ้าเองก็อยากอ่านภาษาญี่ปุ่นได้เหมือนกันค่ะ TTwTT เพราะว่าอ่านไม่ออกนี่แหละ เลยต้องแต่งสนองนี้ดตัวเองไงคะ... ไม่งั้นก็ไม่มีให้อ่าน XD;;
ขอบคุณมากค่ะ //><// ก็กำลังคิดอยู่เชียวว่าจะมีใครอินตามไปไหมหนอ?

ส่วนตัวแล้วซึนะชอบพาร์ทลูลู่มากกว่าค่ะ แต่งง่ายกว่าด้วย (และสะท้อนความเป็น M ของข้าพเจ้าได้มากกว่าด้วย ฮา..)
อา.. ตอนที่ 16 คิดแบบเดียวกันเลยค่ะ >< นั่นสินะ ถ้าไม่พยายามหลอกตัวเองแล้ว จะทำสีหน้าแบบนั้นไปทำไม.. (สีหน้าแบบที่เห็นแล้วอยากเข้าไปกอดน่ะ ฮา..)
จะพยายามแต่งเรื่องต่อไป ถ้าไม่ดองตัวเองซะก่อนนะคะ XD;;

#3 By •Hell♥Twin• on 2008-08-03 19:36

กรี๊ดดดด อ่านแล้วชอบมากค่ะ ไม่เคยนึกเหมือนกันว่าจะมีโอกาสได้อ่านฟิคกีอัสเรทภาษาไทย =///=
ชอบการบรรยายมากค่ะ อ่านแล้วอิน แถมคำที่ใช้ก็ไม่ดูเรทจนเกินไป ><

อ่านพาร์ทสึซาคุงแล้วแอบชอบมากกว่าพาร์ทลูลู่นิดนึง รู้สึกว่าบรรยายอารมณ์ความรู้สึกออกมาได้ดี จังหวะของเรื่องก็กำลังดี แถมโดยส่วนตัวแล้วรู้สึกว่าพาร์ทนี้สะเทือนใจกว่าด้วยค่ะ (แบบว่าความเอสที่แฝงในเนื้อเรื่องรู้สึกได้ชัดเจนมาก)

ยกมือเห็นด้วยอีกคนว่าสึซาคุงยังอาลัยอาวรณ์ลูลู่อยู่ค่ะ เพราะในตอน 16 ตอนที่ลูลู่ตอบว่าตัวเองเป็นเซโร่ ทั้งๆที่สึซาคุงก็รู้อยู่แล้วแต่ก็ยังทำสีหน้าแบบนั้น (ตัวเองถามเองแท้ๆ) เหมือนว่าสิ่งที่พยายามหลอกตัวเองมานานในที่สุดมันก็กลายเป็นรูปธรรมขึ้นมา ถ้าไม่อาลัยจะหลอกตัวเองไปทำไม >///<

ชอบตรง 'ผมกับลูลูช' กับ 'เราสองคน' มากเลยค่ะ >< แต่สารภาพบาปว่าเพิ่งเห็นตอนอ่านทอล์ค5555 แต่ว่าตอนอ่านพาร์ทสึซาคุงก็รู้สึกนะคะว่า ทำไมนะ รู้สึกมันห่างเหินกว่า คิดไปเองรึเปล่า ที่แท้ก็รู้สาเหตุแล้วค่ะ สุดยอด ><

เชียร์ให้แต่งอีกค่ะ จะติดตามอ่านแน่นอน ><
สอบก็ขอให้โชคดีนะคะ

ป.ล.ขำตรงที่ขีดเส้นทับมากค่ะ555555

#2 By Yuzu on 2008-07-30 16:27

อย่างนี้แปลว่าเมื่อก่อนอ่อนโยนกว่านี้XD

ชอบตรงที่สุดท้ายลูลู่ก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกตัวเองได้ ห่างกันไปตั้งเป็นปี ถึงคราวนู้นจะแค้นกันแค่ไหน ก็คิดถึงอ่ะเนอะ^^"

คิดว่าสุยังอาลัยลู่อยู่ค่ะ ไม่งั้นคงทำแรงกว่านี้5555

พาร์ทสุท่าทางแต่งยากจริงๆน่ะค่ะ ต้องคิดหลายตลบเลย ไหนจะเรื่องที่ตัวเองคิด กับการแสดงออกต่อหน้าลูลู่ที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจว่าความทรงจำกลับมารึยัง

(เราเขียนโดในช่วงR2ก็งงๆกะสึซาคุเหมือนกันค่ะ ไม่รู้จะเอาไงกะมันดีsad smile)

ปล. ชอบลู่โดนSเหมือนกันค่ะ///

#1 By พัด on 2008-07-29 20:24