Je t'aime

posted on 03 Jun 2006 22:20 by yonlytwin

Je taime (Milo x Camus)

เมื่อไหร่จะยอมพูดออกมาสักทีล่ะ?

 

...สักวัน...ฉันจะต้องยอมบอกนายแน่ๆ...

 

...รอฉันสักหน่อยเถอะนะ...

 

.............................

 

.....................

 

...............

 

........

 

...

 

สงครามศักดิ์สิทธิ์ครั้งใหม่เริ่มอุบัติขึ้นอีกครั้งหนึ่งแล้ว

 

เหล่าสเป็คเตอร์ทั้งหนึ่งร้อยแปด และไหนยังเหล่าโกลด์เซนต์ที่เข้าสมทบกับจ้าวนรกฮาเดสอีก...ทั้งหมดกำลังเข้าโจมตีปราสาททั้งสิบสองอย่างหนักยิ่งกว่าที่เคยมีมา...

 

และสิ่งที่พวกมันหวัง...ศีรษะของอาธีน่า!!!

 

 

ณ ห้องของเคียวโก

 

ร่างสูงของชายหนุ่มยืนตระหง่านอยู่ข้างหน้าต่างส่งผลให้ผ้าคลุมเบื้องหลังโบกสะบัดตามแรงลม เขามีหน้าที่ปกป้องอาธีน่า...หากดวงตาที่กำลังทอดไปไกลนั้นเล่า ส่งจิตใจไปสถิตที่ไหนกันแน่?

 

มิโร เสียงแผ่วนุ่มนวลเอ่ยเรียก ทำให้ชายหนุ่มหันออกจากภวังค์ของตน

 

ครับ? ตอบรับเสียงนั้นด้วยท่าทีนอบน้อม

 

เด็กสาวร่างเล็กผู้นี้คือร่างจุติของเทพีอาธีน่า เพราะอย่างนี้...การเป็นเซนต์จึงมีหน้าที่ต้องปกป้องเธอ...แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตามที...

 

จะดีเหรอ? ที่ท่านจะต้องสู้...

 

หมายความว่าไงครับ?

 

อดีตโกลด์เซนต์ที่มาโจมตี...มีคา...

 

พอเถอะครับ ตัดบทก่อนที่ซาโอริ...ร่างจุติของอาธีน่าจะได้พูดจนจบ...

 

หากได้ยินชื่อของเขาคนนั้น มิโรรู้ตัวในทันทีทันใดว่าเขาจะทำใจสู้ไม่ได้เลย

 

มิโร ท่านไปจากแซงค์ทัวรี่เถอะนะ... ฉันรู้ว่าพวกท่านน่ะรักกันมาก... ซาโอริเอ่ย หวังเปลี่ยนใจของสกอร์เปี้ยน มิโร

 

แต่พวกเขาฆ่าอัลเดบารัน ร่างสูงพึมพำตอบ

 

หากท่านสู้กับเขา ท่านอาจจะต้องเจ็บยิ่งกว่าตายนะ...

 

ชายหนุ่มชะงักไปในทันที...จริงสินะ...

 

เจ็บ...ยิ่งกว่าตาย...

 

เพราะรัก...มากกว่าชีวิต

 

เพราะรัก...สุดหัวใจ

 

และเพราะรัก...จึงทำอะไรมากกว่านี้...ไม่ได้อีกแล้ว...

 

ผมมีหน้าที่ของเซนต์ที่ต้องทำ

 

ทั้งที่ท่านต้องฆ่าหัวใจของตนเองไปพร้อมกับความตายของอะควอริอัส คามิว อย่างนั้นเหรอ...?

 

ความเงียบบังเกิดขึ้นทันทีหลังจากที่ร่างจุติแห่งเทพีเอ่ยประโยคนั้นจบ...

 

มิโรรู้ดีว่าเทพีอาธีน่าไม่ต้องการให้เขาเจ็บปวด ไม่ต้องการให้เขาทรมานเพียงลำพังหลังจากที่ต้องสู้กับคามิวด้วยตนเอง เพราะความรักยิ่งใหญ่ที่เธอมี...หากแต่...

 

ก็เพราะความรักที่มีให้เซนต์อะควอริอัส จึงไม่อาจยกโทษ...ที่คนรัก...คนที่เชื่อใจทรยศได้...

 

ผมขอโทษ... ก่อนจะผละตัวเดินออกจากห้องไป

 

ซาโอริมองตามแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไปด้วยแววตาแสนเศร้า...

 

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

 

...นายทำแบบนั้นได้ยังไง...

 

...ทั้งที่สัญญา...จะสู้ร่วมกัน.. จะปกป้องอาธีน่าในฐานะแห่งเซนต์...

 

...ทั้งที่ฉันพร่ำบอกรักนาย...

 

...ทั้งที่ฉันก็รู้ดีว่านายก็รักฉัน...

 

แล้วจะให้ฉันต้องทำร้ายนาย...ทั้งที่เรายังรักกันได้ยังไง!!

 

 

แสงดาวที่พร่างพรายบนท้องฟ้าเหนือปราสาทแห่งราศีกุมภ์สร้างประกายแสงให้แก่เรือนผมสีน้ำเงินของร่างสูงโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหน้าต่างให้งดงามยิ่งกว่าประดับด้วยอัญมณีใดๆ อะควอริอัส คามิว ยืนอยู่ที่ตรงนั้นมาเป็นเวลานับครึ่งชั่วโมงได้สลับกับถอนหายใจเป็นระยะๆ

 

แล้วจู่ๆ วงแขนของใครสักคนก็รวบกระหวัดร่างจากทางด้านหลัง

 

แปลกจัง ไม่รู้หรอกเหรอว่าฉันเข้ามา? เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบข้างใบหู

 

เพราะรู้ว่าเป็นนายที่เข้ามาต่างหาก ถึงได้ปล่อยให้เข้ามาในปราสาทได้ เสียงนุ่มหูเอ่ยตอบ เดาออกเลยว่าคนที่ยืนกอดตัวเองอยู่คงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก็ปกติคนอย่างคามิวปล่อยให้ใครเข้ามาในปราสาทได้ง่ายๆ แบบนี้เสียที่ไหนกัน ก็คงจะมีแต่มิโรแห่งปราสาทราศีพิจิกเท่านั้นกระมัง.. ที่รอดจากไดมอนดัสต์ของคามิวมาได้...

 

กลุ้มใจอะไรหือ? มิโรว่าพลางเกยคางกับไหล่ของอีกคนอย่างวิสาสะ กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าความเย็นของลมเบาๆ เพียงเท่านี้ทำอะไรคามิวที่อาศัยอยู่ที่ไซบีเรียจนชินไม่ได้

 

มือเรียวยกขึ้นวางจุดเดียวกับที่ท่อนแขนแข็งแรงโอบรัดอยู่เพียงแผ่วเบาราวกับตอบรับการโอบกอดนั้น...

 

เรื่องของเคียวโกน่ะ...ฉัน... เสียงขาดหายเมื่อสัมผัสบางเบาของริมฝีปากแตะเข้ากับริมใบหูของตน คามิวหันขวับ จ้องหน้าอีกคนที่ยังทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ได้อย่างแนบเนียน

 

ทำอะไรของนายน่ะ?! น้ำเสียงยังคงคงระดับสงบเยือกเย็น แต่ใบหน้าที่แดงเรื่อกับดวงตาวาวๆ ก็ทำให้รู้ได้ว่าเจ้าตัวอายไม่น้อย.. มิโรยิ้มพรายก่อนเอ่ยปากอธิบาย

 

คามิว เราคือเซนต์ผู้ปกป้องอาธีน่า...

 

เรามีหน้าที่ปกป้องเทพีอาธีน่า เพราะฉะนั้น...ต่อให้เคียวโกเป็นอย่างที่นายคิด ก็ไม่เห็นเป็นปัญหา เพราะผู้ที่เราสมควรจะสวามิภักดิ์ด้วย...มีเพียงผู้เดียวไม่ใช่หรือ?

 

ร่างสูงโปร่งหันกลับไปมองแสงดาวนอกปราสาท ปล่อยให้บรรยากาศผ่านไปโดยไร้ซึ่งเสียงเข้ารบกวน จนกระทั่ง...

 

นั่นนายจามเหรอ? คามิวเอ่ยเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆ ขึ้นจากคนเบื้องหลัง

 

อากาศเย็นออก เอ่ยเลี่ยงๆ พลางเพิ่มแรงให้ร่างอุ่นๆ แนบกายมากขึ้น คนถูกกอดส่ายหน้าระอา หาเรื่องแกล้งกอดอีกล่ะสิ...

 

ก็เล่นเดินมาทั้งๆ ที่ไม่ได้ใส่คล็อธนี่นา... พึมพำออกมาเบาๆ พอให้อีกฝ่ายได้ยิน

 

ก็คามิวเองก็ไม่ได้ใส่เหมือนกัน ส่งเสียงอ้อนข้างใบหูเหมือนเด็กๆ คามิวถอนใจพรืด

 

ก็ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จต่างหาก เถียงคืน แล้วค่อยๆ เอนตัวลงซบกับแผ่นอกกว้างเบื้องหลัง

 

มิโรกระชับอ้อมแขนแล้วคลี่ยิ้ม...

 

รักนายจัง...